Filmy prl, pociąg

W pociągu do Zakopanego poznają się literat i reżyser. Postanawiają wspólnie nakręcić film.

Opowieść o ciężkiej pracy kolejarzy z węzła kolejowego w Tarnowskich Górach. W Szczecinie pracuje Wielka Huta, hutnicy codziennie wzbogacają Polskę w żelazo, ale do tego potrzeba dużo koksu, który trzeba dowieźć z odległego Śląska. Z parowozowni w Tarnowskich Górach wyrusza codziennie setki składów pociągów z towarami, na które czeka cała Polska. Wyrusza także z transportem koksu do Szczecina maszynista Jan Szamot z pomocnikiem Feliksem Kucharskim. Czy zdążą go dowieść punktualnie?

Film jest luźna rejestracją rozmów pasażerów dalekobieżnego pociągu, w przedziałach wagonu, na korytarzu. Jawi się nam obraz Polski końcówki lat PRL, stan świadomości i zainteresowań polskiego społeczeństwa żyjącego w tych czasach.

W czasie wydarzeń sierpniowych w 1980 roku autor scenariusza Aleksander Ścibor-Rylski przebywał za granicą. W ciągu sześciu dni na podstawie dokumentów, relacji świadków, zapisów magnetofonowych napisał scenariusz Człowieka z żelaza. Wyjaśniając tytuł filmu powiedział: Birkut przyjechał ze wsi na budowę Nowej Huty twardy i takim pozostał. Narasta w nim świadomość, ale jako charakter pozostaje monolitem od początku do końca. Jego syn najpierw prezentuje się jako młody człowiek, dość nieufny i zamknięty w sobie. Jest dopiero takim kawałkiem żelaza, który trzeba wykuć. I wykuwa go życie - śmierć ojca, rok 1976, działalność w wolnych związkach zawodowych i wreszcie sam strajk. Fabuła filmu jest kontynuacją losów rodziny Birkutów. Syn Mateusza Birkuta, Maciek Tomczyk, jest robotnikiem w stoczni gdańskiej. Jest także aktywnym działaczem komitetu strajkowego. Dziennikarz radiowy Winkel otrzymuje polecenie zrealizowania reportażu kompromitującego Tomczyka. Winkel przyjeżdża do Trójmiasta, składa wizytę Badeckiemu, przedstawicielowi lokalnych władz.

"Dziewczyny do wzięcia" to opowieść o jednodniowej przygodzie młodych dziewcząt, pragnących przerwać monotonię wiejskiego życia. Trzy panny z podwarszawskiej miejscowości przybywają do stolicy po odrobinę wielkomiejskiego blichtru, z nadzieją na rozrywkę, poznanie mężczyzny, może – w perspektywie – trwały związek. Wpadają w oko dwóm młodzieńcom, równie skrępowanym jak one. Gdy wydaje się, że przyjdzie skończyć dobrze rozpoczęty wieczór, sytuację i męski honor ratuje znajomy kelner światowiec, który zaprasza całe towarzystwo do siebie.

Serial składający się z kryminalnych dreszczowców. Każdy z epizodów stanowi odrębną całość, a jedynym wspólnym elementem są milicjanci prowadzący śledztwo. Poszczególne opowiadania bazują na oryginalnych materiałach uzyskanych z archiwów Milicji Obywatelskiej.

Kinowa wersja serialu telewizyjnego o przygodach dwóch chłopców, Dudusia i Poldka, podczas wakacyjnej podróży autostopem nad morze. Podróżują, bez wiedzy rodziców, przypadkowymi środkami transportu (np. w chłodni, w wozie meblowym wiozącym trumny) i nocują gdzie się da. Na swej drodze spotykają kobietę, Ulę, która prosi aby się nią zaopiekowali. Od tej pory podróżują już w trójkę...

Wiosna 1952 roku. W pociągu wiozącym grupę młodych uczestników ''Biegu Pokoju'' spotykają się Stefan i Radek. Na wieść, że główną nagrodą w biegu jest motocykl Jawa, Radek postanawia wziąć udział w imprezie. Organizatorom przedstawia się jako aktywista ZMP. Zostaje przyjęty. Przygotowaniami do startu kieruje ZMP-owski działacz Wrzesień. Dla niego organizacja biegu jest przede wszystkim ważnym szczeblem w karierze politycznej. Lekceważy więc ostrzeżenia fachowców dotyczące sportowej strony prestiżowej imprezy. Liczą się gromkie przemówienia, apele, hasła i dekoracje. Na przedstartowe zgrupowanie przybywają uczestnicy biegu, aktywiści ZMP, przodownicy pracy. Wielu z nich nie jest właściwie przygotowanych do morderczego wysiłku. Podczas wieczornej projekcji filmu w Nowej Hucie, Stefan potajemnie spotyka się z siostrą. Piszą list do prezydenta Bieruta, w którym proszą o pomoc w sprawie niewinnie oskarżonego ojca. Stefan chce wręczyć list na mecie. Musi więc wygrać. Już podczas pierwszego etapu okazuje się, że kilkunastokilometrowy dystans jest za trudny dla większości uczestników. Wielu odpada.

Grupa przyjaciół spotyka się, by pożegnać się z przyjacielem, który najbliższe dwa lata spędzi w wojsku. Próbują go pocieszać, że ten czas szybko minie.