Filmy lustro, list, strach

Sidonie Laborde (Léa Seydoux) pracuje jako służąca i z poświęceniem służy kapryśnej królowej Marii Antoninie (Diane Kruger). Zamieszki w Paryżu zwiastują wybuch rewolucji.

Rok 1952. Niki de Saint Phalle (w tej roli Charlotte Le Bon) wraz z mężem i dwuletnią córką przenoszą się z ogarniętych terrorem makkartyzmu Stanów Zjednoczonych do europejskiej stolicy sztuki - Paryża. Mająca arystokratyczne korzenie kobieta posiada znacznie większe artystyczne aspiracje niż jedynie bycie pięknością na okładkach "Vogue’a", gdzie pojawiała się w charakterze modelki. Dystans, jaki dzieli ją od rodzinnego domu, początkowo przynosi kobiecie ukojenie. Szybko jednak demony przeszłości dopadają Niki także we Francji, a seria niepokojących retrospekcji z dzieciństwa pozwala zrozumieć, z jaką traumą się mierzy. Bezpiecznym gruntem, ale i sposobem na wyrażenie siebie staje się dla bohaterki jej sztuka. Pozwala także na to, by Niki walczyła o niezależność w świecie społecznych konwenansów i z góry przypisanych ról.

Scarlett O'Hara jest kapryśną córką właściciela posiadłości w Georgii i zakochuje się w Ashleyu Wilkes. On jednak zaręcza się z inną kobietą.

Gdy znika ojciec Heather Mason, dziewczyna rozpoczyna własne śledztwo chcąc wyjaśnić przyczyny jego zaginięcia. Trafia do Silent Hill, gdzie zostaje wciągnięta do dziwnej i przerażającej alternatywnej rzeczywistości. Okazuje się, że to w niej znajdują się wszystkie odpowiedzi na dręczące ją od dzieciństwa koszmary.

Emerytowany podoficer postanawia wyjaśnić okoliczności zaginięcia swego syna. Nie przypuszcza jak będzie to trudne i bolesne.

Psychiatra, który ciągle nie może dojść do siebie po śmierci swojej żony otrzymuje zagadkową wiadomość od przyjaciela znajdującego się na stacji międzyplanetarnej obserwującej planetę „Solaris” i fenomeny z nią związane, w której zachęca go do przybycia. Z powodu niewyjaśnionych zdarzeń załoga „Solaris” zaczyna doświadczać zaburzeń pamięci, w których pojawiają się dawno zmarli członkowie rodziny, włączając w to żonę głównego bohatera. Pojawiający się znikąd ludzie nie wiedzą, jak trafili na pokład stacji, nie wiedzą, że są wytworem wyobraźni, uważają się za rzeczywiste istoty.

Lina pochodzi z bogatego domu. Po krótkiej znajomości poznaje aroganckiego Johna. Nie wie o nim za wiele, ale decyduje się na małżeństwo. Mąż nie zmienia się, nie pragnie ustatkowania, jest przeciwnikiem małżeńskiego życia, które jest dla niego równoznaczne z monotonną egzystencją. Ciągle okłamuje małżonkę. Ta zaczyna podejrzewać go o najgorsze rzeczy, także o plany usunięcia jej ze świata żywych.

Solaris – planeta, która materializuje obraz tych, z kim nie jesteśmy w stanie się rozstać w swoich myślach, uczuciach, życzeniach, bez względu na to, jakiego rodzaju są to uczucia: czy to miłość, żal, czy poczucie winy. Solaris nie więzi, ale i nie wypuszcza swoich gości, wciela jedynie w życie to, z czym nigdy nie będzie się w stanie rozstać. W dużej mierze film stanowi połączenie fantastyki z rozmyślaniami o kosmosie, Ziemi, człowieku, sumieniu, życiu, śmierci i odpowiedzialności przed przyszłością.

Wypalony reżyser filmowy, nie ma już weny aby nakręcić kolejny film. Ucieka w świat fantazji przed przytłaczającym go otoczeniem.

Fotograf Sam Hendrix (Efrem Zimbalist Jr.) otrzymuje pod błahym pretekstem od nieznajomej kobiety lalkę. Zostawia ją w domu pod opieką swojej niewidomej żony. Susy (Audrey Hepburn) jest niewidoma od niespełna roku i nie potrafi sobie jeszcze zbyt dobrze radzić w nowej sytuacji. Do jej mieszkania przychodzą bandyci chcący odzyskać lalkę, w której ukryto heroinę.