Filmy okupacja

Biografia Władysława Szpilmana, wybitnego polskiego pianisty żydowskiego pochodzenia, który przeżył piekło wojny.

Wyspa Jersey, rok 1945. II wojna światowa dobiegła końca, lecz mąż Grace nie wrócił z frontu. Grace mieszka w wiktoriańskiej posiadłości i samotnie wychowuje dzieci, trzymając się surowych zasad religijnych. Jej mała córka i syn cierpią na dziwną chorobę: nie mogą być wystawieni na bezpośrednie działanie promieni słonecznych.

Trwa II wojna światowa. Do okupowanej przez Niemców Francji przybywa żydowski porucznik, Aldo Raine. Stoi on na czele elitarnej grupy świetnie wyszkolonych żołnierzy-zabójców, których jedynym celem są okupujący Paryż naziści. Tymczasem młoda Francuzka, Shosanna, jest świadkiem rozstrzelania swojej rodziny przez sadystycznego pułkownika, Hansa Landę. Dziewczynie udaje się przedostać do stolicy, gdzie wkrótce zostaje właścicielką kina. W tym samym czasie do drużyny Raine'a dołącza niemiecka aktorka, która działa w wywiadzie. Jej zadaniem jest, by ludzie stojący na czele władzy w Trzeciej Rzeszy pożegnali się z tą funkcją. Wkrótce kompani Raine'a wraz z agentką spotykają się w paryskim kinie, opracowując plan. Pomaga im Shosanna, która przygotowała swoją osobistą zemstę...

Miasto 44 nie będzie filmem historycznym, ani dokumentem o przebiegu Powstania Warszawskiego. Mimo że rozgrywa się w walczącym mieście, opowiada historię ludzi, a nie oddziałów czy barykad. Miasto 44 nie będzie argumentem w powstańczej dyskusji. Film ma przekazywać emocje, a nie ważyć racje, czy odsłaniać kulisy decyzji sprzed 70 lat. Miasto 44 nie będzie pomnikiem. Nie chcemy składać hołdu. Opowiemy historie prawdziwych, młodych ludzi. Niektórzy z nich zachowali się pięknie, inni załamali się i stchórzyli. Jedni marzyli o poświęceniu, inni o kochaniu się z dziewczyną. Nie szukamy spiżowych bohaterów. Miasto 44 nie będzie filmem o polityce. Będzie filmem o miłości, młodości i walce.

W pewien upalny ranek 1935 roku trzynastoletnia Briony Tallis jest przypadkowym świadkiem sceny miłosnej pomiędzy młodym Robbinem a swoją starszą siostrą. Wyobraźnia dziewczynki podsuwa jej różne interpretacje tego wydarzenia, co prowadzi do tragedii. Następuje rozkład rodziny, a niewinny człowiek trafia do więzienia.

Ostatni przedstawiciele rasy ludzkiej przemierzają kosmos w poszukiwaniu nowego domu. Grozi im wielkie niebezpieczeństwo ze strony sztucznej inteligencji, którą sami stworzyli.

Jedna z nielicznych komedii o holocauscie. Opowiada historię włoskiego wieśniaka Guido, który trafia wraz ze swoim 4-letnim synkiem i ukochaną żoną do obozu koncentracyjnego. Mężczyzna wykorzystuje swoją bujną wyobraźnię po to, aby jego syn nie przekonał się o okrucieństwie wojny i tłumaczy mu, że jest to gra, a do zdobycia jest 1000 punktów... Śmieszna i mądra komedia, doceniona na wielu festiwalach, m.in. na festiwalu w Jerozolimie, gdzie został wybrany najlepszym filmem o holocauscie.

Jest rok 1938. Lee Miller, wzięta modelka i muza artystów, próbuje swych sił jako fotografka. W świecie zdominowanym przez mężczyzn codziennie musi udowadniać swoją wartość. Nie chce zajmować się jedynie modą i fotografowaniem pięknych wnętrz. Ma wielki talent do wydobywania w obrazach prawdy o ludzkim życiu, do nawiązywania niezwykłego porozumienia z bohaterami swoich fotografii, szczególnie kobietami. Gdy Europa pogrąża się w koszmarze II wojny światowej, Miller nie chce oglądać jej z bezpiecznej odległości. Wyrusza na front, by jako korespondentka wojenna brytyjskiego „Vogue’a” pokazać światu tragiczną prawdę o ludzkim wymiarze wojny. Jako jedna z pierwszych fotografów widzi z bliska poświęcenie żołnierzy, cierpienie cywilów i koszmar niemieckich obozów koncentracyjnych.

Miller przewodzi operacji terenowej w poszukiwaniu broni masowego rażenia w Iraku. Sprawdzając kolejne prawdopodobne lokalizacje materiałów atomowych, zaczyna tracić wiarę, że rząd Husajna testuje broń nuklearną. Jego dociekliwość uświadamia mu, że jego wrogiem nie są tylko Irakijczycy. Miller zaczyna prowadzić własne śledztwo, by poznać prawdę i ocalić Irak przed wojną domową.

To opowiedziana z humorem niezwykle osobista opowieść o dzieciństwie pewnego chłopca w czasie zgiełku późnych lat sześćdziesiątych.