Filmy sztuka, malarka

Kronika życia rewolucjonistki politycznej, artystycznej i obyczajowej - Fridy Kahlo (Salma Hayek) oraz jej długiego i pełnego konfliktów związku z artystycznym mentorem, a potem mężem Diego Riverą (Alfred Molina (I)). To opowieść o dwojgu bezkompromisowych artystów i ich lawinowym ataku na świat sztuki lat 30.

Wielkie oczy to film oparty na prawdziwej historii malarki Margaret Keane w reżyserii jednego z największych wizjonerów współczesnego kina – Tima Burtona. W latach sześćdziesiątych XX wieku świat zachwyca się intrygującymi portretami kobiet i dzieci o tajemniczych, wielkich oczach. Autorstwo obrazów przypisuje sobie niezwykle ambitny Walter Keane. Jednak za genialnymi pracami stoi żyjąca w jego cieniu żona Margaret. Kobieta walczy o prawdę, uznanie i wyzwolenie się spod wpływu bezwzględnego despoty oraz z roli, którą narzuca jej społeczeństwo.

Jest to biografia amerykańskiego malarza – Jacksona Pollocka, jednego z największych twórców XX w., wyjątkowego człowieka, którego ktoś kiedyś określił jako "artystę hołubiącego tajemnicę, znaną postać, której nikt nie znał".

Kuratorka galerii ponownie odkrywa swoją pasję do sztuki (i nie tylko), gdy przyjeżdża do rodzinnego miasta na święta i spotyka dawną miłość z liceum.

Ten film biograficzny przedstawia życie malarza, litografa i ojca współczesnego plakatu. W epoce Montmartre pod koniec XIX wieku, kiedy francuskie śmietanki towarzyskie trafiały do ​​slumsów w paryskich kabaretach i burdelach, młody Henri de Toulouse-Lautrec (Régis Royer) poświęcił się malarstwu i obcował z prostytutkami, by zapomnieć o swojej deformacji.

Małgorzata Sarzyńska – chemiczka z wykształcenia, artystka malarka z powołania. Jej matka, zajęta handlem i walką o byt, nie miała dla córki czasu, czyniąc tym samym jej dzieciństwo smutnym i samotnym. Siedząc godzinami w domu Małgosia, wpatrywała się w swoje odbicie w lustrze, tak długo, aż je twarz „stawała się obrazem”. I chociaż przejawiała również talent aktorski, to malarstwo sprawiło, że „urodziła się na nowo”.

Motyw kobiety fatalnej przewijający się w zachodniej kulturze od mitu Salome poprzez męskich malarzy okresu symbolizmu aż po czasy współczesne. Wizerunek kobiety w sztuce malarskiej kształtowany głównie przez mężczyzn zmieniał się wraz z prawami, jakie płeć piękna uzyskiwała w społeczeństwie. Jak wygląda on dziś, gdy kobiety doszły do głosu i same mogą wyrazić się poprzez sztukę?

Monodram Doroty Landowskiej na motywach książki Angeliki Kuźniak „Stryjeńska. Diabli nadali”. Scenariusz spektaklu napisała Anna Duda. Zasadnicza oś akcji w spektaklu „Stryjeńska. Let's dance Zofia”, została oparta na dramatycznych losach Zofii Stryjeńskiej, najbardziej znanej – obok Tamary Łempickiej – polskiej plastyczki dwudziestolecia międzywojennego, przedstawicielki art deco. Dorota Landowska buduje portret artystki, zmagającej się z rzeczywistością, w której nie istniała możliwości rozwoju artystycznego i zawodowego dla kobiety. Landowska przenosi na scenę historia życia Stryjeńskiej, podejmując szereg aktualnych tematów – feminizm, przemijanie, łączenie życia prywatnego z niezależnością twórczą, nieszczęśliwą miłością, schizofrenią, stratą. Ale przede wszystkim buduje portret kobiety niezależnej, której pragnieniem jest żyć i tworzyć.