Filmy islam, indonezja

Po 20 latach od nakręcenia kultowej Baraki Ron Fricke powraca na ekrany kin fenomenalnym obrazem Samsara. To poetycki film bez słów, zapierająca dech podróż przez 25 krajów i kultur z porywającą muzyką, nominowanej do Oscara za oprawę muzyczną do Gladiatora, Lisy Gerrard z Dead Can Dance w tle. Film kręcono przez 5 lat, wyłącznie na taśmie 70 mm, co wpłynęło na jego wyjątkową wartość estetyczną. Sam tytuł wywodzi się z sanskryckiego określenia nieustannego przepływu i powtarzającego się cyklu narodzin, życia, śmierci i odrodzenia. Samsara zabiera nas w miejsca piękne i dotąd nieznane, pokazując przy tym potęgę natury, wpływ cywilizacji na przyrodę i życie człowieka, diametralnie odmienne życie ludzi w różnych zakątkach świata i skłania do refleksji nad kierunkiem, w którym podąża współczesna cywilizacja. PRZYGOTUJ SIĘ NA NIESPOTYKANĄ UCZTĘ DLA ZMYSŁÓW.

Z jednej strony jest to 96-minutowy dziennik z podróży, z innej - medytacja nad naszą planetą. Reżyser Ron Fricke jeździł z 70 mm kamerą po całym świecie, by uwieczniać obrazy ludzi i natury. Niektóre z nich są zwyczajne, jak ruch uliczny na Manhattanie, inne - niezwykłe, jak zaćmienie słońca, jeszcze inne - pełne rozpaczy - jak widok śmieciarzy pełzających niczym kraby po wysypisku śmieci w Kalkucie.

Pewnego razu mąż muzułmanki informuje ją, że znalazł sobie kandydatkę na drugą żonę. Pierwsza żona nie daje za wygraną i postanawia wziąć sprawy w swoje ręce.

Waria to będące w powszechnym użyciu określenie powstałe z połączenia słów wanita-kobieta, pria-mężczyzna. Same określają się jako trzecia płeć. Są dobrze znanym elementem kulturalnej mozaiki Indonezji, kraju o największej społeczności muzułmańskiej na świecie. W tradycyjnych kulturach wysp, Waria cieszyły się pełną akceptacją. Aktualnie, w wyniku wzrostu popularności konserwatywnych ruchów religijnych i nietolerancji wobec tych, których przekonania lub zachowania odbiegają od powszechnie przyjętego wzorca, zostały zepchnięte do strefy banitów, egzystujących na obrzeżach społeczeństwa.