Filmy nuda, minimalizm

Jeanne ma 45 lat, od 10 lat jest wdową i mieszka z synem Sylvainem, który ma 16 lat. Wtorek: Jeanne przyjmuje „klienta”, zanim Sylvain wróci ze szkoły. Jak co dzień, jej czynności następują jedna po drugiej, zawsze takie same: sprzątanie pokoju, kąpiel, czyszczenie wanny, przygotowywanie posiłku. Kiedy Sylvain przybywa, jego matka całuje go bez słowa. Jedzą w ciszy, jak co wieczór. Środa: jak co rano Jeanne czyści buty, przygotowuje śniadanie, zmywa naczynia, potem robi zakupy, opiekuje się dzieckiem sąsiadki, pije kawę, wychodzi, idzie do brasserie i wraca po środowego „klienta”. Jednak tego wieczoru coś poszła nie tak. Zwykła sekwencja zostaje zerwana: Jeanne jest pobudzona, rozgotowała ziemniaki, zapomniała włączyć radio... Czwartek: Upór Jeanne w pragnieniu powtarzania tych samych czynności wpędza ją w obsesyjną paranoję. Zabija swojego czwartkowego "klienta"...

Demirkubuz wciela się w rolę Ahmeta, filmowca ze Stambułu, który planuje przenieść na ekran własną interpretację "Zbrodni i kary" Dostojewskiego. Bohater filmu przeżywa podwójną niemoc: rozsypuje mu się nie tylko scenariusz filmu, ale i małżeństwo. Widzimy, że Ahmet wyraźnie prowokuje ten rozpad. W jego relacjach z kobietami czuć lęk i sztucznie wymuszony dystans. Brak zaangażowania w cokolwiek pozostaje w kontrze do żarliwych emocji, jakich dostarcza powieść rosyjskiego pisarza. Ahmet pragnie tchnąć więcej życia w powstający opornie film. Angażuje do roli Raskolnikowa młodego włamywacza, który pewnej nocy zakrada się do bloku, w jakim mieszka reżyser. Rozdźwięk pomiędzy życiem, a wydumanymi ambicjami jest głównym problemem bohatera, który w swoich filmach (ale również swoich przyjaźniach i miłościach) ucieka od siebie, forsując idealistyczne, nieprzystające do życia wyobrażenia.