Filmy krew, matkobójstwo

Film powstał na podstawie powieści M. D. Sade "120 dni Sodomy". Jego akcja toczy się w czasie II Wojny Światowej we Włoszech. W republice Salo trwają poszukiwania młodych, atrakcyjnych ludzi, którzy zostaną wykorzystani do orgii kierowanej przez nazistów.

Po latach niewoli barbarzyński wojownik rozpoczyna podróż, której celem jest zemsta na ludziach odpowiedzialnych za mord rodziców.

Ellison (Ethan Hawke) autor powieści grozy, szukając inspiracji do swojej kolejnej książki, wprowadza się razem ze swoją rodziną do opuszczonego domu na przedmieściach, w którym popełniono brutalne morderstwa. Na strychu znajduje amatorskie filmy z zapisem śmierci poprzednich mieszkańców. Morderstwa powtarzają się w tej okolicy od lat. Ellison jest przekonany, że zbrodnie coś łączy. Za wszelką cenę, nawet narażając swoich bliskich, obsesyjnie szuka rozwiązania zagadki. Jego ciekawość jest silniejsza niż strach.

Dziesięcioro obcych sobie ludzi, z których każdy posiada swoje tajemnice, znalazło się w samym środku szalejącej nawałnicy - kierowca limuzyny, gwiazda telewizyjna z lat 80-tych, policjant eskortujący zabójcę, dziewczyna na telefon, para nowożeńców oraz przechodząca kryzys rodzina. Wszyscy oni zmuszeni zostali do schronienia się w odludnym motelu prowadzonym przez nerwowego kierownika. Ulga związana ze znalezieniem dachu nad głową ustępuje wkrótce przerażeniu - podróżnicy giną, jeden po drugim.

Historia budowy średniowiecznej katedry na tle wojen domowych, konfliktów religijnych i walki o władzę.

Modelka wraz ze swoim szoferem zostają porwani i przetrzymywani w małym pomieszczeniu przez seryjnego mordercę. Podczas kolejnych tortur zadawanych im przez zwyrodnialca dodają sobie nawzajem otuchy i zakochują się w sobie...

Catherine Hardwicke (Zmierzch) stworzyła thriller fantasy, który jest interpretacją klasycznej baśni. Przez lata mieszkańcy Daggerhorn utrzymywali zawieszenie broni z wilkołakiem - bestia zmieniła jednak zasady. Valerie (Amanda Seyfried) przekonuje się, że z wilkołakiem łączy ją niezwykła więź, za sprawą której staje się i podejrzaną… i przynętą.

W 1979 roku student Mark Yavorsky, zainspirowany historią antycznego matkobójcy i mściciela, Orestesa, zadźgał swoją matkę. Synu, synu, cóżeś ty uczynił? to opowieść o tej zbrodni. Obraz ów bardziej jest jednak enigmatyczną wizją na temat przyczyn zabójstwa, portretem popadającego w szaleństwo mężczyzny, niż biografią konkretnego człowieka. Takie podejście wynika z postawy Herzoga, którą wyłożył explicite w tzw. Deklaracji z Minnesoty: W kinie występują głębsze pokłady prawdy. Istnieje prawda poetycka i ekstatyczna. Jest tajemnicza i ulotna, a uchwycić ją można tylko poprzez zmyślenie, wyobrażenie, stylizację. Zbrodnia się dokonała, a my słuchamy wypowiedzi świadków zdarzenia i bliskich mordercy, poprzez ich wspomnienia obserwujemy bohatera podczas prób teatralnych, retrospekcje pozwalają nam wniknąć w jego skomplikowane relacje z matką.

Jest rok 1000 naszej ery. Na dalekiej północy Skandynawii barbarzyńskie plemię pustoszy spokojne osady, mordując ich mieszkańców. Wśród ofiar jest rodzina nastoletniego Aigina, któremu cudem udaje się uniknąć losu rodziców i siostry. Młody wojownik poprzysięga zemstę. Wyrusza samotnie tropem barbarzyńców. Wkrótce zostaje przez nich pojmany i zmuszony do wskazania kryjówki swoich współplemieńców. Aigin zgadza się, ale to tylko pretekst, by wcielić w życie plan zemsty.