Filmy samotność, krawat

Erin Brockovich samotnie wychowuje dwójkę dzieci. Poszukuje pracy choć praktycznie nie ma żadnego doświadczenia zawodowego. Wracając z kolejnej rozmowy kwalifikacyjnej bierze udział w wypadku samochodowym. Jej adwokat Ed stara się o odszkodowanie w sądzie lecz przez zachowanie i język jakim posługuję się Erin przegrywa sprawę. Erin zostaje bez pracy i pieniędzy, w akcie desperacji prosi Eda aby zatrudnił ją w swojej firmie prawniczej. Pomimo początkowych problemów w pracy, Erin wpada na ślad dużej sprawy, okazuję się że w małej miejscowości mieszczącej się blisko fabryki dużej korporacji wody gruntowe są skażone. Erin zaczyna własne dochodzenie.

Akcja filmu rozgrywa się w biednym, górniczym miasteczku Estherlope. Główny bohater, osiemnastoletni Dick, zafascynowany jest bronią palną. Razem z kolegami zakłada klub miłośników broni. Swój pistolet nazwał Wandy i o nim ciągle opowiada swoim kolegom. Na początku miała to być jedynie zabawka, jak się potem okazało, niebezpieczna. W pewnym momencie Wendy zmienia życie Dicka i jego przyjaciół.

Jaś Fasola (Rowan Atkinson) to dorosły mężczyzna, ale wydaje się, że urodził się dosłownie wczoraj. Ma trudności z wykonaniem najprostszych zadań, ale równocześnie jest wyjątkowo kreatywny i wpada na rozwiązania problemów, z którymi mądrzejsi od niego nie potrafili sobie poradzić. Podróżuje zielonym samochodem ze swoim wiernym pluszowym misiem.

Historia zaczyna się w 1964, kiedy malarz Francis Bacon (Derek Jacobi) zaskakuje włamywacza George'a Dyera (Daniel Craig) buszującego w jego londyńskiej pracowni i domu w poszukiwaniu czegoś wartościowego. "Kim mógłbyś być?" - wykrzykuje artysta - "niewiele jest w tobie z włamywacza. Rozbieraj się i chodź do łóżka, a będziesz miał wszystko, czego zapragniesz". W tym momencie na zawsze zmieniło się życie obydwu. Dyer przez siedem lat był stałym modelem Bacona i starał się - finansowo wspierany przez Bacona - wydobyć ze środowiska i kultury klasy robotniczej, dostosować do zamkniętego świata artystów. Dyer został obdarowany drogimi garniturami i pieniędzmi, był zabierany w podróże do Paryża i Nowego Jorku, choć nie tworzyli z Baconem dobranej pary. Najwięcej radości dawała mu zazwyczaj wędrówka z młodymi ludźmi po paryskich barach, ale nie był w stanie stawić czoła nieustającym żartom swego dobroczyńcy. Dowcipny Bacon był w swoim żywiole, kiedy zabawiał się i pił z modelkami pozującymi do fotograficznych aktów, kpiąc ze wszystkiego i wszystkich: "Szampan dla moich prawdziwych przyjaciół, prawdziwe cierpienie dla fałszywych" i przedstawiając swoje niekonwencjonalne towarzystwo: "Witamy w obozie koncentracyjnym". Kiedy Dyer skarżył się na nocne koszmary, Bacon krótko replikował "George, nocne koszmary nie mogą być bardziej przerażające, niż życie".