Animowany 1933

W tym nagrodzonym Oscarem filmie krótkometrażowym trzy małe świnki budują domki: jedna ze słomy, jedna z patyków i jedna z cegieł odpornych na wilki. Nadchodzi zły wilk i zdmuchuje domki ze słomy i patyków. Wszystkie trzy świnki chowają się w murowanym domku praktycznej świnki, którego wilk nie jest w stanie zdmuchnąć.

Minnie zostaje zamknięta w wieży, gdy odmawia małżeństwa z Księciem wybranym przez jej ojca. Próbując ją uwolnić, Miki zostaje złapany przez strażników i staje do pojedynku z Księciem. Po zwycięstwie może być z Minnie.

Miki podejmuje pracę na placu budowy prowadzonej przez surowego i wymagającego nadzorcę. Robotnicy wznoszą wielopiętrowy gmach, a tempo prac jest wysokie. Zadania są wykonywane w pośpiechu, często bez zachowania ostrożności, co prowadzi do serii niekontrolowanych zdarzeń. Miki stara się sprostać obowiązkom, jednocześnie unikając gniewu przełożonego. Na terenie budowy pojawia się Minnie (Marcellite Garner), która przynosi Mikiemu posiłek. Jej obecność wywołuje zamieszanie i odciąga uwagę pracowników od wykonywanych czynności. W tym samym czasie nadzorca Pete (Billy Bletcher) bezwzględnie egzekwuje dyscyplinę i reaguje na każdy błąd z irytacją. Niestabilne konstrukcje, spadające elementy rusztowań i wadliwie działające maszyny powodują kolejne komplikacje. Próby naprawienia sytuacji prowadzą do jeszcze większego chaosu, a budynek stopniowo traci stabilność. Miki (Walt Disney) staje się przypadkowym uczestnikiem wydarzeń, które wymykają się spod kontroli, a dynamiczne tempo prac zamienia się w serię nieprzewidzianych incydentów na placu budowy.

Oswald zostaje wezwany na dwór, gdzie Old King Cole pogrążony jest w przygnębieniu. Król traci zainteresowanie codziennymi sprawami, a jego nastrój wpływa na funkcjonowanie całego otoczenia. Próby poprawienia sytuacji przez dworzan nie przynoszą rezultatów, dlatego Oswald postanawia działać samodzielnie. Wyrusza, by zgromadzić znanych artystów i zapewnić władcy rozrywkę, która przywróci mu energię. Na scenie pojawiają się rozpoznawalne postacie świata estrady, prezentujące występy muzyczne i komiczne numery. Każdy z nich wnosi odmienny styl i charakter, tworząc ciąg dynamicznych prezentacji przygotowanych specjalnie dla monarchy. Oswald czuwa nad przebiegiem widowiska, starając się utrzymać tempo i zainteresowanie publiczności. Kolejne występy stopniowo zmieniają atmosferę na dworze, a reakcje króla zaczynają świadczyć o rosnącym zaangażowaniu. Wydarzenia koncentrują się wokół prób przywrócenia mu dawnej pogody ducha poprzez serię scenicznych atrakcji przygotowanych w krótkim czasie.

Noe, wraz z synami Szemem, Chamem i Jafetem oraz rozmaitymi zwierzętami budują arkę, podczas gdy ich żony zajmują się zaopatrzeniem jej w prowiant na drogę. Ludzie umacniają drewnianą konstrukcję, natomiast zwierzęta dostarczają materiałów budowlanych. Małpy ścinają drzewa piłami, nosorożec jest wykorzystywany jako żywy hebel, a hipopotam swoimi potężnymi kłami dziurkuje gotowe deski, które chłopcy przybijają kołkami do szkieletu statku. Gdy kończą, spadają pierwsze krople deszczu. Ulewa przybiera na sile z każda chwilą, więc zwierzęta spieszą, aby schronić się w arce, u wejścia na pokład której stoi Noe i sprawdza czy wszystko przebiega zgodnie z ewidencją. Nie obywa się bez problemów podczas zaokrętowania. Słoń z racji swych potężnych gabarytów grzęźnie w drzwiach, osioł zapiera się przed wejściem na trap, a para skunksów przybywa spóźniona, gdy statek odbija już od brzegu. Arka jest miotana przez potężny sztorm, a udręczeni kołysaniem pasażerowie statku ślą żarliwe modły do Boga, aby uciszył burzę. Gdy ustaje deszcz, morze się uspokaja, a niebo wypogadza, pojawia się tęcza i wychodzi słońce a ludzie i zwierzęta wylegają na pokład, aby śpiewem dziękować za jego promienie. Wkrótce opadają wody potopu a zwierzęta opuszczają arkę. Misja Noego zostaje pomyślnie spełniona.

Miekszańcy Hamelin, miasteczka opanowanego przez szczury, oferują worek złota temu, kto poradzi sobie z plagą. Grajek podejmuje się tego zadania i wyprowadza szczury z miasta. Mieszkańcy rozczarowani tym, że grajek zrobił to, grając tylko na flecie, obdarzają go tylko sakiewką drobnych monet. Zdenerwowany grajek bierze flet i gra nową melodię, która powoduje, że wszystkie dzieci z miasta idą za nim.