Dokumentalny 2004

Pewnej grudniowej nocy 2001 roku Michael Peterson znajduje ciało żony w kałuży krwi u stóp schodów swego domu. Wkrótce zostaje oskarżony o morderstwo.

Serial dokumentalny, który opowiada o codziennej, fascynującej, a zarazem trudnej pracy w prosektorium. Odcinki skupiają się na niezwykłych przypadkach i medycznych zagadkach. Wydarzenia te mają miejsce w biurze koronera hrabstwa Orange w Orlando na Florydzie.

Tematem tego dokumentu są wydarzenia poprzedzające atak na World Trade Center, przebieg wypadków z 11 września oraz wydarzenia, które miały miejsce bezpośrednio po ataku. Głównym zamiarem Moore’a jest analiza związanych z 11 września działań podjętych przez George’a W. Busha. Moore nie tylko ostro krytykuje tutaj amerykańskiego prezydenta, lecz także szuka powiązań pomiędzy nim a prominentnymi Irakijczykami, w tym rodziną Osamy bin Ladena.

33-letni Morgan Spurlock to „bezczelny” dokumentalista, porównywany do nagrodzonego Złotą Palmą w Cannes Michaela Moore’a, który w swoim debiutanckim filmie atakuje amerykańską świętość: hamburgera z frytkami. Film Super Size Me robi furorę w USA, Kanadzie i Australii. McDonalds stworzył specjalną kampanię reklamową w odpowiedzi na ten film. „Super Size Me” to maksymalnie powiększony zestaw serwowany w restauracjach McDonald’s i to właśnie daniami z tej restauracji postanowił żywić się przez miesiąc reżyser Super Size Me. Pomysł nakręcenia filmu przyszedł Spurlockowi do głowy podczas Święta Dziękczynienia w 2002 roku. Zobaczył wtedy reportaż o dwóch młodych kobietach z Nowego Jorku, które wniosły do sądu pozew przeciwko McDonald’sowi, oskarżając restaurację o spowodowanie ich otyłości. Rzecznik korporacji tłumaczył, że ich jedzenie jest zdrowe i pożywne. „Skoro tak, pomyślałem, hamburgery nie powinny mi zaszkodzić nawet, gdybym je jadł codziennie” – mówi reżyser.

Dwaj czescy studenci, Filip Remunda i Vit Klusák, postanowili nakręcić film o tym jak Czesi, podobnie zresztą jak i inne społeczeństwa krajów postkomunistycznych, wpadli "w sidła" szalonego konsumeryzmu. Aby uzyskać efekt skrajnego realizmu, zaaranżowali kampanię promocyjnš dla nieistniejšcego supermarketu Czeski Sen. Wynajęli w tym celu specjalistów od reklamy, którzy zajęli się przygotowaniem przebiegu całej kampanii. Powstało logo supermarketu, reklamy telewizyjne i radiowe, ulotki, plakaty, a przede wszystkim wybudowana na krótko przed dniem "wielkiego otwarcia" fasada Czeskiego Snu. Film odsłania kulisy pracy ludzi, którzy mają ogromny wpływ na podejmowane przez potencjalnych konsumentów decyzje. Tym, co jednak najbardziej interesuje młodych reżyserów, jest rosnące znaczenie supermarketu w życiu codziennym Czechów. Staje się on ważnym punktem w cotygodniowym rozkładzie zajęć, a także docelowym miejscem wycieczek. Zaopatrzeni w wózki zdobywcy wyruszają na podbój kolejnych regałów. Ukoronowaniem ich dnia staje się efektowny zachód słońca podziwiany z parkingu - supermarketowej platformy widokowej. Otwarcie sklepu spełnia marzenia, promocje je podtrzymują. Młodym reżyserom udaje się zgromadzić na podmiejskiej łące blisko 2000 ludzi, którzy chcą się o tym przekonać. Zaczyna się "wielki bieg przełajowy" z metą w nieistniejących drzwiach nieistniejącego supermarketu.

Serial pt. Kobiety, które zabijają zajmuje się przypadkami morderstw popełnionych przez kobiety, analizując przyczyny i motywy ich działania. Te szokujące, ale prawdziwe historie burzą nasze wyobrażenie o zbrodni i przestępcach. Bohaterami odcinków, których akcja toczy się w małych, niepozornych miasteczkach lub na przedmieściach, są zwykłe, przeciętne kobiety z typowymi problemami i marzeniami. Co popycha do zbrodni te na pozór najnormalniejsze w świecie kobiety?

Serial jest jednym z najdłużej emitowanych cykli poświęconych historii kinematografii w rosyjskiej telewizji.

Przejmujący dokument ukazujący życie bezdomnych dzieci we współczesnej Rosji. Zdane wyłącznie na siebie, wegetują na ulicach, dworcach i stacjach moskiewskiego metra. Brudne, bose i głodne, wykorzystywane seksualnie oraz prześladowane przez milicję, często uciekają w narkomanię. Ich życie jest ciągłą walką o przetrwanie. Obraz otrzymał nominację do Oscara.

Film, który Briski nakręciła wśród mieszkających w burdelach dzieci nie ma nic wspólnego z sygnalizującym problem interwencyjnym reportażem. W czasie rozmów z dziećmi Briski zaczęła zastanawiać się, czy jest jakiś sposób na udzielenie im pomocy. Uznała, że należy zainteresować dzieciaki czymś nowym, dać im szansę na twórczy rozwój. Dlatego pewnego dnia przyniosła im aparaty fotograficzne kupione za własne pieniądze.

Historia trapera wiodącego życie, którego odwieczny rytm wyznacza przyroda i zmieniające się pory roku. Bohater jako jeden z ostatnich oparł się wynalazkom cywilizacji; otoczony zwierzętami zamieszkuje dom w dzikiej puszczy. Dni wypełniają mu polowania i nieliczne wyprawy do miasta.