Dokumentalny 2014

Dokumentalistka i reporterka leci do Hongkongu, gdzie ma przeprowadzić serię wywiadów z Edwardem Snowdenem.

Sebastiao Salgado, brazylijski fotograf, podróżował po całym świecie przez 40 lat. Dokumentował ludzkość w okresie dramatycznych zmian, będąc tym samym świadkiem najważniejszych wydarzeń na świecie: konfliktów wojennych, klęsk głodu i przymusowych emigracji. Sławę przyniosły mu cykle fotografii poświęcone kondycji człowieka, w których zajrzał do jądra ciemności ludzkości. W swym nowym projekcie fotograficznym, poświęconym pięknu Ziemi, po raz pierwszy odszedł od fotografii społecznej na rzecz dokumentowania terenów nietkniętych przez zachodnią cywilizację, gdzie bez przeszkód nadal rozwija się fauna i flora i gdzie można zobaczyć krajobrazy jakby zaczerpnięte z księgi Genesis. Film pokazuje życie Sebastiao Salgado i jego prace, dzięki którym stał się jednym z najsłynniejszych fotografów na świecie. Poznajemy Salgado z perspektywy jego syna Juliano oraz Wima Wendersa, współreżysera filmu i fotografa.

Ciągły pośpiech, korki, hałas, korporacyjny pęd. Dziś luksusem jest cisza i spokój. A to można znaleźć tylko z daleka od miasta.

Jak to jest ocaleć z potwornej zbrodni ludobójstwa dokonanej w latach 60. ubiegłego wieku przez brygady śmierci w Indonezji? Adi Rukun, optyk w średnim wieku, ocalał, ale jego starszy brat był torturowany, po czym zamordowany przez reżimowe organizacje paramilitarne Panczaszila. Adi decyduje się przerwać milczenie i zrobić coś zupełnie niewyobrażalnego w społeczeństwie, gdzie mordercy nadal pozostają bezkarni i żyją w sąsiedztwie swoich ofiar. Postanawia skonfrontować ich z makabrycznymi czynami, których się dopuścili i podczas badania wzroku proponuje im spojrzenie na przeszłość z innej perspektywy.

Austriacki dokumentalista zagląda z kamerą do piwnic zwykłych Austriaków, którzy oddają się w nich rozmaitym, czasem bardzo dziwnym, zajęciom.

Piotr Łazarkiewicz żył szybko, zachłannie, jakby podświadomie czuł, że ma mało czasu. Ktoś napisał: "umarł w biegu". Jego czas był zawsze wypełniony po brzegi, a jednocześnie ci, którzy go znali często podkreślają, że – obcując z nim - mieli poczucie, że zawsze miał dla nich czas. To film opowiedziany z perspektywy jego odejścia, ale nie panegiryk. Piotr był zwyczajny, skromny, nieśmiały, bliski i prawdziwy. Zawsze w skórzanych spodniach, z papierosem w ustach, z długimi włosami, jąkający się, z lekko ironicznym dystansem.

Pochodzą z Senegalu, Irlandii, Brazylii, Maroka, Chin… Mają pomiędzy 11 a 15 lat i właśnie przybyli do Francji. Przez rok będą wspólnie uczęszczać do tej samej klasy adaptacyjnej w jednej z paryskich szkół. 24 uczniów, 24 różnych narodowości i dwa wspólne cele: opanować język francuski i odnaleźć się w tutejszej rzeczywistości. Francuska szkoła staje się prawdziwą wielokulturową areną. Nastolatki pokazane w filmie przechodzą to samo, co każde dziecko w ich wieku, a zatem fizyczne zmiany ciała, kształtowanie poglądów, burze hormonów, a jednak wiele też je różni od francuskich rówieśników. Każdy z nich ma na swoim koncie już sporo życiowych doświadczeń. We Francji znaleźli się ze swoimi rodzinami, za które muszą nierzadko odpowiadać jako jedyne osoby mówiące po francusku. Chociaż borykają się z najróżniejszymi problemami wynikającymi z procesów integracyjnych, jak rasizm czy ksenofobia, patrzą w przyszłość z nadzieją i odwagą. Są prawdziwymi bohaterami.

Jestem Femen, nagrodzony na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Nyonie, dotyka fenomenu ukraińskiego kobiecego ugrupowania, tytułowego Femen. Jego aktywistki znane są w całej Europie, walczące o wolność słowa i demokrację, protestujące półnago, z hasłami wypisanymi na obnażanych piersiach. Bohaterką filmu Alaina Margota jest Oksana Shachko, współzałożycielka ruchu, którą namiętność do ikonografii mało nie zaprowadziła do klasztoru. Jednak zamiast zakonnicą, Oxana została aktywistką i inicjatorką półnagich protestów na wielkich placach Europy. Dokument szwajcarskiego reżysera analizuje organizację Femenu, ujawnia sekrety tworzenia protestów, slogany, taktykę i strategię „sextremizmu”. Pozwala widzowi poznać myśli i doświadczenia działaczek żyjących w świecie nieustannych prowokacji.

Dzień numer 20 000 w życiu Nicka Cave'a: od dźwięku budzika wczesnym rankiem do nocnego spaceru wzdłuż plaży po koncercie – zamienia się w niezwykły i fascynujący portret artysty. W swoim filmowym debiucie Jane Pollard i Iain Forsyth łączą fikcję z prawdą, a sprawy publiczne z prywatnymi, by opowiedzieć historię jego życia.

Hannah. Nieznana historia buddyzmu to niezwykła i pełna przygód filmowa podróż, której bohaterką jest Hannah Nydahl – dzięki niej buddyzm tybetański stał się znany na Zachodzie. Sercem tej opowieści jest przepiękna historia miłosna, która rozpoczyna się w hippisowskich czasach w Kopenhadze w latach 60. XX w. i prowadzi do Kathmandu, gdzie Hannah i jej mąż Ole zostali pierwszymi uczniami Jego Świątobliwości XVI Karmapy pochodzącymi z Zachodu.