Filmy Estonia

Trzech młodych indywidualistów rzuca wszystko i ucieka z Estonii lat 80. do Szwecji. Wkrótce odkrywają, że życie w wolnym świecie też nie jest usłane różami.

Trzy przyjaciółki po powrocie z wakacji odkrywają, że studio telewizyjne, w którym pracowały, zbankrutowało - postanawiają więc założyć własną firmę.

Fenomen aktorstwa Roberta De Niro i tajemnice jego filmowych kreacji.

Boska Komedia w wydaniu Tony’ego – menadżera średniego szczebla – zaczyna się tym cytatem z Dantego. Dotknięty kryzysem wieku średniego, w obliczu śmierci ojca zaczyna kalkulować szanse na własne zbawienie. Umiarkowanie sceptyczny, zgodnie z zakładem Pascala liczy na to, że wystarczy odrobina starań, przyzwoitości i kilka poświęceń, by nie rozczarować się podczas ewentualnego Sądu Ostatecznego. Świętość nie zna jednak kalkulacji i umiaru, a asceza nie polega na biernym przyjmowaniu do wiadomości kolejnych strat. Za szybami szklanych domów, pod naszymi trawnikami kryje się prawdziwe pandemonium, w którym zło i świętość tworzą jednolity amalgamat. Ekonomiczna racjonalność i święty szał – wzajemnie nieprzetłumaczalne – w chwilach zetknięcia produkują zwyrodniałe homunkulusy. Masowo ćwiartowani kandydaci na świętych kończą na śmietnikach jako nikomu nieprzydatne relikwie. Jedyną cyfrą, która ostaje się w tej ekonomii świętości jest szóstka. W pojedynkę wyraża niedoskonałość człowieka, przedstawiona trzykrotnie – numer bestii.

Bohaterką filmu "Kuhu Põgenevad Hinged" (pl. Gdzie Idą Dusze) jest szesnastoletnia Ann (bohaterka książek Aidiego Vallika - estońskiego pisarza). Całe życie dziewczyny zaczyna się walić - nowo narodzony braciszek może umrzeć, matka nie chce z nią rozmawiać, a ojciec zaczyna pić. Ann musi sama znaleźć odpowiedzi na dręczące ją pytania. Najpierw szuka pomocy w kościele i u wróżki, potem u mrocznej, gotyckiej sekty. Choć życie nie układa się po myśli Ann, dziewczyna zaprzyjaźnia się z Mayą (w tej roli estońska piosenkarka, wokalistka zespołu Vanilla Ninja), z kimś, na kim może polegać.

Pewnego sennego, sobotniego poranka 30-letni pracownik budowlany Erik dostaje wstrząsającą wiadomość. Jego była dziewczyna Moonika, której nie widział od sześciu miesięcy, właśnie zaczyna rodzić jego dziecko. Jakby tego było mało, kobieta stwierdza, że nie jest gotowa na macierzyństwo. Jeśli Erik też nie chce dziecka, ich córeczka zostanie oddana do adopcji. Decyzja należy do niego.

Sędzia na sali sądowej trzyma się litery prawa. Jego zadaniem jest reprezentowanie często surowych praw. Jednak jego życie osobiste to totalny chaos. Pewnego dnia Sędzia podejmuje decyzję o wydaniu długiego wyroku więzienia na oskarżoną kobietę. Jej brat nie zgadza się z bezwzględną decyzją. Zaczyna podążać za Sędzią, by nakłonić go do zmiany zdania. Między mężczyznami dochodzi do konfliktu, w wyniku którego życie Sędziego zmienia się diametralnie. Będzie zmuszony wyruszyć w długą drogę. Napotka na niej wielu niezwykłych ludzi w niecodziennych, absurdalnych sytuacjach.

Po wielu latach roztropnych rządów król wikingów popada w obłęd i zarządza konfiskatę wszystkich statków należących do jego poddanych. Wódz jednej z wiosek nie chcąc oddać swojego dakkaru więzi posłańca i odpływa do rebeliantów. Niestety poseł uwalnia się i wraca do wioski z wojownikami króla, by ukarać tych którzy zostali.

Oleg Sencow po swoim pierwszym filmie fabularnym Gamer, pokazywanym i nagrodzonym na kilku europejskich festiwalach, przygotowywał się do kolejnego filmu, kiedy rozpoczęły się demonstracje na kijowskim Majdanie. Sencow stał się jednym z działaczy Euromajdanu, potem wrócił na rodzinny Krym, gdzie mieszkał z rodziną. W maju 2014 roku został aresztowany w swoim domu w Symferopolu na Krymie przez Federalną Służbę Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej (FSB). Sencow został skazany na 20 lat ciężkiego obozu o zaostrzonym rygorze, mimo że na wstępie procesu główny świadek oskarżenia przed sądem odwołał swoje zeznania obciążające Sencowa, jako złożone pod presją i przymusem. 16 maja 2018 roku Sencow, przetrzymywany w kolonii „Biały niedźwiedź” na północy Rosji, wydał oświadczenie o rozpoczęciu głodówki, w którym domagał się wypuszczenia na wolność 64 obywateli Ukrainy przetrzymywanych z powodów politycznych w aresztach i koloniach karnych w Rosji.