Filmy Gruzja

Paryż 1994 rok. Anton Gogoladze (Jean-Yves Gautier) przez przypadek natrafia na niechlujne strony starego rękopisu, napisanego najwyraźniej na przełomie wieków przez jego matkę, piękną księżniczkę Cécilię (Nino Kirtadze). Notatki odtwarzają, burzliwą, ekscentryczną i miłosną historię starego francuskiego „podróżnika-kucharza”: Pascala Ichaca (Pierre Richard), francuskiego kucharza, miłośnika wrażeń, wiecznego podróżnika, który osobiście służył cesarzowi Chin. Księżniczka Cécilia Abachidze później stała się ukochaną francuskiego szefa kuchni...

Malownicza, zabytkowa kolejka linowa łączy wioski Khulo i Tago. Trasa pomiędzy miejscowością w górach i w dolinie obsługiwana jest jedynie przez dwa wagoniki spotykające się regularnie w jej połowie. Nieustannie krzyżują się wysoko w niebie nie tylko drogi wagoników prowadzonych przez dwie młode kobiety, Ivy i Nino, lecz także ich spojrzenia. Poetycki mikroświat wykreowany przez Helmera składa się z przedmiotów i metafor, drobnych gestów, spojrzeń czy też idealnie dopasowanej muzyki. Reżyser będący pod ogromnym urokiem adżarskiego krajobrazu, stworzył radosną, delikatną opowieść o miłości i wolności, w której nie pada ani jedno słowo.

Po śmierci noworodka podczas porodu etyka i profesjonalizm Niny, ginekologa, zostają poddane kontroli w związku z plotkami, że dokonuje ona nielegalnych aborcji na rzecz potrzebujących.

Film przedstawia najważniejsze wydarzenia, które zmieniły naszą historię i w dalszym ciągu mogą determinować naszą przyszłość. Chodzi o rewolucję, zjawisko przez długi czas uważane za przeszłość. Okazuje się, że procesy doprowadzające do rewolucji są uniwersalne i ponadczasowe.

W dzielnicach robotniczych Nicei zostaje zamordowany filar lokalnej społeczności gruzińskiej. Jego syn Tristan, który pragnie zostać prawosławnym księdzem, zostaje sam z pogrążoną w żałobie matką. Gabriel, jego starszy brat z trudną przeszłością, pojawia się ponownie i powraca z długiego wygnania, aby naprawić szkody, zmywając honor swojej rodziny.

Ariadna uciekła przed swoją gruzińską rodziną aż do Londynu. Gdy dowiaduje się o śmierci babki, dziewczyna niechętnie wraca do ojczyzny. Na miejscu może się spodziewać wszystkiego oprócz ciepłego powitania. Pełne wyrzutów spojrzenia matki, krewni, którzy wydają się całkiem obcy, miejsca budzące wspomnienia. Milcząca i zagubiona, niepewnie, z narastającą złością porusza się po krainie swojego dzieciństwa. Czy my żyjemy w średniowieczu?, rzuca, gdy dowiaduje się, że musi przejść kilkanaście kilometrów, trzymając sznurek, by zgodnie ze starą tradycją dusza nestorki rodu mogła zaznać spokoju. Pokazywany w rotterdamskim konkursie debiut Jui Dobrachkous splata dwa różne wątki: mityczny i współczesny, ukazujący Gruzję zawieszoną między patriarchalną tradycją a nowoczesnością. To dojrzały portret młodej kobiety, która stara się wyrwać z duszącej sieci rodzinnych zależności i znaleźć swoją własną drogę. Jej cichą walkę reżyserka relacjonuje z wyczuciem, dyskretnie wydobywa emocjonalne detale i niejednoznaczności, przywiązując ogromną wagę do strony wizualnej. Nastrojowe, czarno-białe ujęcia gruzińskiej prowincji z pewnością spotkają się z uznaniem wielbicieli twórczości Nuriego Bilge Ceylana.