Komedia 1972

Linda kobieta, której jeszcze nikt nie zaspokoił seksualnie, idzie do lekarza, aby dowiedzieć się, dlaczego nie potrafi osiągnąć orgazmu. Po dokładnych i "dogłębnych" badaniach okazuje się, iż bohaterka cierpi na swoista mutację, mianowicie jej łechtaczka znajduje się w gardle. Od tego momentu Linda rozpoczyna swoją "oralną krucjatę". Pierwszy film pornograficzny wyświetlany w amerykańskich kinach.

Stanisław Maria Rochowicz, historyk sztuki, zostaje oskarżony o kradzież dzieła sztuki pędzla Bogdana Adamca. Rochowicz postanawia odtworzyć obraz i zwrócić go galerii, ale do tego czasu musi się ukrywać. W kobiecym przebraniu Marysia (Stanisław) podejmuje pracę jako pomoc domowa. Na początku Marysi nie jest łatwo w nowym zawodzie – często zmienia pracodawców. Jednak dzięki temu możemy podglądać peerelowską rzeczywistość – chlebodawcy Marysi to doskonałe przykłady na to, jakich ludzi tworzyła Polska Ludowa. Pomimo początkowych trudności w nowym zawodzie Marysia zaczyna odkrywać uroki swojej pracy, okazuje się bowiem, że zarabia więcej niż jako magister historii sztuki…

M*A*S*H (skrót oznaczający Mobile Army Surgical Hospital, czyli mobilny wojskowy szpital chirurgiczny) to amerykański telewizyjny serial wojenny emitowany na kanale CBS w latach 1972–1983. Pokazuje on losy kluczowego personelu szpitala polowego podczas wojny koreańskiej (1950–1953). Chociaż serial jest tradycyjnie postrzegany jako komediowy, wiele odcinków było utrzymanych w poważniejszym tonie – z odcinka na odcinek śmiech bardzo szybko ustępował miejsca łzom, a widzowie mogli obserwować napięcie często narastające pomiędzy wcielonymi do jednostki 4077 cywilami – Sokolim Okiem, Traperem czy B.J. Hunnicuttem, którzy musieli opuścić swoje domy, aby nieść pomoc rannym i umierającym żołnierzom, a „regularsami” armii, tj. Margaret Houlihan czy pułkownik Sherman T. Potter, których cechuje patriotyzm i poczucie obowiązku.

W 1969 roku Erik Balling zrealizował komedię Gang Olsena. Jej powodzenie skłoniło do kontynuowania przygód bohaterów. Wielki skok gangu Olsena jest czwartym filmem serii o przygodach Egona, Benny'ego i Kjelda, mieszkańców przedmieść Kopenhagi, marzących o wielkich sukcesach w zawodzie włamywaczy.

Milioner z USA, Wendell (Jack Lemmon), leci na włoską wyspę, gdzie zginął jego ojciec. Spotyka Angielkę, Pamelę, która informuje go, że zmarły miał romans z jej matką. Oboje stracili życie w wypadku samochodowym.Pamela chce, by byli pochowani na wyspie. Wendell się na to nie zgadza. Tymczasem ciała kochanków znikają.

"Dziewczyny do wzięcia" to opowieść o jednodniowej przygodzie młodych dziewcząt, pragnących przerwać monotonię wiejskiego życia. Trzy panny z podwarszawskiej miejscowości przybywają do stolicy po odrobinę wielkomiejskiego blichtru, z nadzieją na rozrywkę, poznanie mężczyzny, może – w perspektywie – trwały związek. Wpadają w oko dwóm młodzieńcom, równie skrępowanym jak one. Gdy wydaje się, że przyjdzie skończyć dobrze rozpoczęty wieczór, sytuację i męski honor ratuje znajomy kelner światowiec, który zaprasza całe towarzystwo do siebie.

Jest to znakomity przykład szydzenia z mediów i propagowanych przez nie wartości moralnych. Scenariusz oparty jest na książce doktora Davida Reubena pod tym samym tytułem i w samym filmie Allen udziela zabawnych odpowiedzi na pytania postawione przez dobrego doktora. W szeregu nowelek filmowych budujących cały film występuje plejada gwiazd a wśród nich obok niepowtarzalnego Woody'iego Allena możemy podziwiać Johna Carradine'a, Burta Reynoldsa czy Tony'ego Randalla.

Rywalizacja pomiędzy dwiema rodzinami – familią szalonej Divine, a rodem Connie i Raymonda. Obie z rodzin sądzą, że to im należy się niechlubne miano najohydniejszych i za wszelką cenę będą chciały to sobie udowodnić. W wyniku konkurowania ze sobą dojdzie do mnóstwa starć.

Pewien człowiek przywozi do domu, mały fragment "bloba" ze swojej podróży na Antarktydę. Niestety przez przypadek słoik w którym go trzyma zostaje potrącony przez jego żonę i rozbija się. Uwolniony stwór szybko pochłania napotkane zwierzęta i ludzi wielokrotnie zwiększając swoje rozmiary.

Federico Fellini przedstawia nam poetycką wizję Wiecznego Miasta. Według reżysera, Rzym ma klika wymiarów, w których mieszają się przeszłość, teraźniejszość, przyszłość. Jest świetnym miejscem do oglądania widowiska życia. A także wielkiego widowiska końca świata. Wyobraża sobie, że koniec świata byłby w Rzymie spektaklem wysoko ocenionym i gorąco oklaskiwanym. Po czym wszystko można by zacząć od nowa, albo raczej odrodzić się. W filmie powracają liczne motywy i obsesje twórczości Felliniego.