Komedia 1972

Podczas pobytu w publicznej pralni kilka kobiet opowiada sobie różne historie. Wśród nich jest opowieść o zazdrosnym Sycylijczyku, który zaniedbuje żonę, a ona co noc biegnie do swojego kochanka upijając wcześniej męża. Inna opowieść dotyczy naiwnego Calandrino, który odziedziczywszy dwieści florenów po zmarłej ciocie traci je, gdy jego przyjaciółka wmawia mu, że jest w ciąży. W następnej opowieści poznajemy braciszka Rinaldo, który przyłapany przez męża na jednoznacznym zachowaniu z jego żoną Agnese wmawia mu, że kobieta ma robaki i musi być tak traktowana w szczególny sposób.

Film składa się z kilku epizodów połączonych erotyczną tematyką. Poznajemy historię dwóch młodych mężczyzn, którzy walczą o tę samą dziewczynę, a na końcu przyjemność czerpie ten trzeci. W innej opowieści dwie zakonnice oddają się przyjemnościom z dwoma zakonnikami, ale uchodzi im to na sucho wbrew woli biskupa. W następnej zakonnik ratuje się przed oskarżeniem o cudzołóstwo przedstawiając swoją bieliznę jako relikwie świętego. A w ostatniej dwie bratowe dzielą się tym samym kochankiem, doprowadzając go w ciągu trzech dni do całkowitego wyczerpania.

Mademoiselle de Saint-Yves (Marianne Eggerickx) będzie miała duże trudności z nakłonieniem towarzystwa do zaakceptowania jej pragnienia poślubienia narzeczonego. Tym młodzieńcem jest Indianin z Amazonii o pseudonimie „L'Ingénu” (Renaud Verley).

Sartana i Trinity dokonują napadów na banki. Są złodziejami i dobrymi przyjaciółmi. Najczęściej biednymi, bo często tracą łup lub go... rozdają innym. Schroniwszy się w małym miasteczku Quintana muszą poradzić sobie z miejscowym tyranem Bartonem, który chce siłowo przejąć ziemie drobnych farmerów. Przeciwko nim staje także miejscowy bandyta zwany El Tigre.

Serial przedstawia losy mieszkańców małej serbskiej wioski i ich życie codzienne w latach siedemdziesiątych w Jugosławii.

Norbert, który odziedziczył dom na Pustaci Lüneburskiej, chce spędzić tam wakacje z przyjaciółmi - Möpsem i Berniem, wolne od alkoholu, nikotyny i kobiet. Chociaż dom okazuje się pustą stajnią, trójka nie przejmuje się tym. Postanowienie dotyczące kobiet nie może zostać spełnione, ponieważ Norbert spotyka Urszulę, która pracuje w pobliskim sanatorium, i zakochuje się w niej.

W 1930 roku w Paryżu Léon Galipeau (Michel Galabru), lekarz ogólny o wątpliwych kompetencjach, bada Louisa Martineta (Michel Serrault), 59-letniego kawalera. Przekonany, że jego wycieńczony pacjent ma najwyżej dwa lata życia, Galipeau przekonał swojego brata Émile'a (Jean-Pierre Darras), by nabył wiejski dom należący do Martineta w małej wówczas wiosce rybackiej: Saint-Tropez. Obaj bracia, pewni swoich interesów, zgadzają się nawet na indeksowanie dożywotniej renty według wartości, jak sądzą, bez przyszłości: w aluminium. Z biegiem lat Martinet nie tylko ma oko, ale także odzyskuje wigor i entuzjazm pod prowansalskim słońcem. Była to era boomu lotniczego: ceny aluminium rosły, renty dożywotnia rosły w nieskończoność, a rodzina Galipeau zniecierpliwiła się. Zmęczona czekaniem, aż Martinet umrze, snuje plany pozbycia się kłopotliwego rencisty. Niestety, z pomocą wydarzeń (II wojna światowa, Exodus, okupacja niemiecka, potem czystki) próby Galipeausów w celu wyeliminowania Louisa niezmiennie zwracają się przeciwko nim. Jeden po drugim, Galipeausy umierają pod zawsze szczerym spojrzeniem mężnego emeryta, stulatka.

Rozczarowana singielka postanawia dać miłości ostatnią szansę.