Kostiumowy 1964

Kostiumowy film przygodowy, baśń fantastyczna czy może typowy film „płaszcza i szpady” z elementami komedii? Tak czy inaczej (albo i wszystko w jednym) to jeden z najbardziej znanych polskich filmów na Zachodzie. Źródłem adaptacji jest tu bowiem powieść szkatułkowa (taka, gdzie każda kolejna historia wywodzi się z poprzedniej) poety, żołnierza, filozofa i podróżnika Jana Potockiego, a która dopiero 34 lata po ukazaniu się we Francji doczekała się polskiego wydania. Powieść to równie niezwykła, jak niezwykły był jej autor. A opowiada o losach młodego hiszpańskiego kapitana, Alfonsa van Wordena, który jako potomek potężnego rodu ma się wykazać odwagą i honorem, a w zamian dowie się, do jak wielkich rzeczy został wybrany. Opowieść to mistyczna, z wieloznacznymi pytaniami o celu ludzkiej egzystencji, filozofią, ale i z racjonalną interpretacją humanistyczną. Zarówno nasz bohater, jak i widz, zostają zmuszeni do myślenia, do opowiedzenia się za którąś z interpretacji. W całej tej fantastyczno-mistycznej otoczce opowieść ta dotyczy bowiem rzeczy bardzo ważnych dla każdego człowieka.

Śmierć oświeconego cesarza otwiera drogę do tronu jego okrutnemu synowi, co prowadzi do bolesnej wojny domowej, upadku dawnych sojuszy i brawurowej próby ocalenia honoru Rzymu przez lojalnego dowódcę legionów w obliczu nadchodzącej zagłady imperium.

Ekranizacja powieści słynnej pisarki Jadwigi Łuszczewskiej. Rzeczpospolita, wiek XVII. Podczas najazdu Tatarów zostają uprowadzone dwie dziewczynki o imionach Krysia i Marysia, których rody szlacheckie są ze sobą skłócone. Po upływie aż piętnastu lat na poszukiwanie zaginionych wyruszają dwaj młodzieńcy.

Hrabia Olgierd Łabiński mieszka ze swoją żoną, Magdalena Natalią, w Paryżu w pięknym pałacu. Mocno kochające się małżeństwo codziennie cytuje sobie werset z Mickiewicza: „Zawsze i wszędzie będę ja przy tobie…” Hrabina czasami wspomina o swoim adoratorze z pobytu we Florencji, Oktawiuszu de Saville, którego zaloty odrzuciła. Oktawiusz jednak nie potrafi zapomnieć o hrabinie i z tęsknoty coraz bardziej popada na zdrowiu. Wezwany medyk o sławie szarlatana proponuje Oktawiuszowi „awatar”, czyli zamianę dusz. Dzięki magicznym zaklęciom medyka dusza Oktawiusza de Saville zamienia się z duszą hrabiego. Niestety, nawet w ciele hrabiego Oktawiusz nie potrafi zdobyć Magdaleny Natalii, ponieważ nie potrafi zacytować wersetu Mickiewicza.