Filmy Litwa

Historia rozgrywająca się na powojennej Ukrainie. Sfrustrowany reżyser filmowy walczy o to, by w pełni wykorzystać swoje życie po tym, jak odmówiono mu możliwości kontynuowania kariery filmowej. Oddalony od żony i córki, które mieszkają w Wiedniu i niechętnie wracają do ogarniętego wojną kraju, reżyser szuka ukojenia w przekonaniu, że trudne czasy miną, a życie wróci do normy.

Tancerka Elena i tłumacz języka migowego Dovydas spotykają się i tworzą więź, w której muszą odnaleźć swój sposób odkrywania intymności.

Patrick mieszka w domu dziecka. Podczas wizyty w zoo widzi papugę i dostaje na jej punkcie obsesji, przez co jeszcze trudniej mu się wpasować i zostać adoptowanym.

29-letnia Ilona i jej chłopak właśnie wprowadzili się do nowego mieszkania w bloku. Gdy wkrótce potem rozpoczyna się remont budynku i Ilona zaprzyjaźnia się z Olegiem, jednym z ukraińskich robotników budowlanych, jej sielankowe wyobrażenia o spełnionym życiu, gdy zbliża się do trzydziestki, zaczynają się kruszyć, podobnie jak stary tynk na ścianach.

Ostatni rok Wielkiej Wojny. Wycieńczony pracą w polowym szpitalu niemiecki chirurg wojskowy zostaje wysłany przez swoje dowództwo, by dokonać inspekcji położonego na uboczu szpitala, w którym leczeni są cierpiący na nerwicę frontową żołnierze. Dziwny świat, jaki odkrywa podczas swojej podróży, wydaje się być nierealny i obcy jego chłodnej i racjonalnej naturze. Ulrich próbuje bezskutecznie zmienić panujące w szpitalu porządki. Na miejscu bardzo przywiązuje się do tajemniczego chłopca, który ukrywa się w okolicznych lasach i pomaga mu odkryć samego siebie. Szybko okazuje się, że wojskowy lazaret jest ostatnią ostoją normalności w owładniętym szaleństwem wojny świecie.

Jazis i jego przyjaciele Anna i Zeps są ambitnymi filmowcami, próbującymi realizować swoje marzenia o kręceniu filmów i cieszeniu się wolnością młodej dorosłości, gdy upadek systemu politycznego w regionie pogrąża ich plany, więzy rodzinne i przyjaźń. Ich doświadczenie i uczestnictwo w pokojowym oporze staje się decydującym momentem ich dorastania.

W Ałmaty w Kazachstanie 17-letnia Mila ucieka od niestabilnego życia rodzinnego, dołączając do elitarnej drużyny pływackiej prowadzonej przez Vlada. W obliczu intensywnego treningu i podejrzeń o doping, Mila zmaga się ze złożonym uczuciem do Vlada, a traumatyczne wspomnienia i dylematy moralne zagrażają jej nowo odkrytej niezależności.

Koniec lata. Danielius (w połowie 30. roku życia) wraca do rodzinnego miasta, aby sprzedać mieszkanie rodziców. Nie mając dokąd się spieszyć, nawiązuje kontakt z ludźmi i miastem, które już nie jest jego. Staje twarzą w twarz z cichym poczuciem samotności.

Mistrz boksu Osvald zostaje wykluczony z rywalizacji po tym, jak zranił dziewczynę w ulicznej bójce. Uwięziony w swoim ponurym litewskim rodzinnym mieście, szuka schronienia w podupadłej tajwańskiej restauracji należącej do jego jedynego przyjaciela, Ju-Longa. Terapia nakazana przez sąd prowadzi go do Skaistė, kobiety, która oferuje mu wgląd w życie, którego nigdy nie zaznał. Jednak gdy Osvald kurczowo trzyma się tej kruchej nadziei, jego burzliwa przeszłość powraca, zmuszając go do wyboru między odkupieniem a samozniszczeniem.

Świat, który Sharunas Bartas tworzy w swoich filmach, jest projekcją wewnętrznych stanów bohatera, skomplikowanym emocjonalnym uniwersum. Mieszają się w nim symbole kultury, archetypy, wspomnienia, zdarzenia realne i wyobrażone, intuicje, sny, przeczucia i twarze. To kino, które znajduje najbardziej ekstremalny wyraz właśnie w Domu, wędrówce przez pokoje realnego budynku, a jednocześnie przez czas i pamięć, przez podświadomość młodego mężczyzny, „podmiotu lirycznego” tego filmowego poematu. U Bartasa wszystko zaczyna się od uczucia. Wstępem do fabuły jest pełen smutku list do matki czytany przez narratora, ilustrowany ujęciem fasady szlacheckiego pałacyku, w którym toczy się akcja. Trudno jest mi powiedzieć, na jakim końcu świata znajduje się mój prawdziwy dom, jaki jest jego obraz – mówił reżyser. Zawsze chciałem się dowiedzieć, ile osób w nim mieszka, kim są. To trudne zadanie, ponieważ ludzie znikają, przemieszczają się. Czasami opuszczają ów dom, czasami siedzimy przy wspólnym stole. Nigdy jednak nie jesteśmy razem.