Muzyczny 1970

Venetian jest muzykiem teatru La Fenice, który zapada na nieuleczalną chorobę. Przez przypadek spotyka swoją byłą żoną, która mieszka teraz z innym mężczyzną. W końcu dowiaduje się, że nadal jest w nim zakochana.

Film Michaela Lindsaya-Hogga z 1970 roku o zespole The Beatles dostępny po raz pierwszy od ponad 50 lat. Let It Be, zaprezentowany po raz pierwszy w maju 1970 roku, krótko po rozpadzie The Beatles, powraca na ekrany, by zająć należne sobie miejsce w historii zespołu. Poddany rekonstrukcji dokument, jawi się w jaśniejszych barwach w kontekście odkryć zawartych w nagrodzonym kilkoma nagrodami Emmy „The Beatles: Get Back” Petera Jacksona.

W Budapeszcie młody Franz Schubert uczy muzyki piękną hrabiankę. Gdy nauczyciel i uczennica zakochują się w sobie, narzeczony arystokratki wyzywa muzyka na pojedynek.

Film opowiada o relacjach łączących gangstera Chasa Devlina (James Fox) z upadłą i zapomnianą gwiazdą rocka Turnerem (Mick Jagger). Devlin dopuszcza się morderstwa, przez co musi na pewien czas ukryć się przed policją i światem przestępczym. Bezpiecznym schronieniem wydaje się dom Turnera.

Robert Dupea (Nicholson) pochodzi z bogatej rodziny. Jest utalentowanym pianistą. Nie myśli jednak o karierze i stabilizacji życiowej. Chwyta się dorywczych zajęć, a kobiety zmienia jak rękawiczki. W chwili, gdy go poznajemy, pracuje na polu naftowym i związany jest z seksowną, choć mało rozgarniętą Rayette (Karen Black). Wolny czas spędza popijając piwo i grając w karty. Kiedy umiera jego ojciec, Robert zabiera ze sobą Rayette i jedzie do domu rodziców. Tam spotyka piękną intelektualistkę (Susan Anspach), w której zakochuje się bez pamięci. Rozdarty między dwiema kobietami i dwoma stylami życia musi dokonać wyboru, który dramatycznie zaważy na całym jego losie. [opis dystrybutora]

Sequel filmu Dolina lalek. Dziewczęcy, rockowy zespół wyjeżdża do Hollywood robić karierę. Tu znajdują sukces. Jedna z dziewcząt występuje z pistoletem w ustach, druga przebiera się za mężczyznę.

Dokument stanowiący zapis czterodniowego festiwalu muzycznego zorganizowanego w 1969 roku. Odbył się on na farmie niedaleko Nowego Jorku. Był wydarzeniem nie tylko muzycznym, ale przede wszystkim obyczajowym. Film za pomocą wyszukanych metod technicznych (multiwizja, kwadrofonia) odtwarza to, co działo się na estradzie i na widowni. Dla młodocianych fanów rocka rzadka okazja poznania idoli lat sześćdziesiątych, takich jak Jimi Hendrix, Ten Years After czy The Who.

Śpiewa Violetta Villas jest polskim filmem muzycznym dokumentującym program rewiowy artystki amerykańskiego „Casino de Paris” Violetty Villas. Składa się na niego sześć scen z poszczególnymi piosenkami i ariami operowymi, m.in. „Strangers in the Night”, „My Heart Belongs to Daddy”, „Free Again” oraz „L'amour est un Oiseau Rebelle”. W Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej po premierze filmu obwołano go „amerykańskim kiczem” oraz „nieprzystającym do rzeczywistości socjalistycznej”, jednak niezależni krytycy doceniali „pewność siebie, z jaką Villas wkracza na estradę, obnosi swe stroje, demonstruje swe wdzięki i śpiewa najbanalniejsze słowa o miłości ujawniając ekstrawagancję, ale i indywidualność”. Produkcja ta jest jedynym filmem muzycznym powstałym w PRL nawiązującym do pełnej przepychu poetyki rewiowej.

Dni Schlosshotel Seefels zdają się być policzone. Hotelarz Theo Frobenius jest zmuszony sprzedać swój hotel szefowi grupy, Mertensowi, w obliczu ogromnej konkurencji. Frobenius dowiaduje się, że Mertens chce potajemnie przeprowadzić inspekcję hotelu. Aby podbić cenę, hotelarz chce wmówić mu, że interes kwitnie. Jednak w wyniku nieporozumienia hotel zostaje zaprezentowany jako modelowy biznes surowemu dyrektorowi szkoły Krügleinowi.

Film nakręcony podczas legendarnego koncertu w Las Vegas latem 1970. Archiwista Rick Schmidin zmiksował cyfrowo dźwięk i obraz oraz wzbogacił film o ponad pół godziny nigdy dotąd nie oglądanych materiałów. Dzięki niemu zobaczymy ujęcia z prób i nowe wersje klasycznych przebojów.