Obyczajowy 2022

Rozpieszczony dziesięciolatek Waldek (Maciej Karaś) chce startować w największym w Europie turnieju gamingowym. Wydaje się, że choroba mamy (Karolina Gruszka) i ekscentryczna ciotka (Dorota Kolak) staną na drodze do spełnienia jego marzenia, ale nieoczekiwanie to właśnie dzięki nim chłopiec zyska coś więcej niż wygraną w turnieju.

Patryk (Piotr Trojan) włamuje się do domku w małym mieście. Wyrok sądu nakazuje mu prace społeczne w puckim hospicjum, gdzie poznaje niezwykłego ks. Jana Kaczkowskiego (Dawid Ogrodnik). Duchowny angażuje młodych chłopaków z zawodówki, na pozór twardych buntowników, w pomoc śmiertelnie chorym. W swojej pracy skupia się na bliskości, czułości i walce o relacje z drugim człowiekiem. Uczy empatii. A czyni to z hurtową ilością humoru, czym zyskuje ogromną popularność. Niedługo później Jan sam staje się pacjentem swojego hospicjum. Patryk zostaje postawiony w sytuacji, która zmieni całe jego życie.

W odizolowanej wspólnocie religijnej w Boliwii rodziny mennonitów żyją skromnie i zajmują się pracą na roli. Kobiety stają w obliczu niepewnej przyszłości, gdy dowiadują się, że ich mężowie je odurzali i dopuszczali się aktów przemocy seksualnej. Film zainspirowany prawdziwymi wydarzeniami na podstawie książki autorstwa Miriam Toews.

Młody pianista Tymek wraca na wakacje do rodzinnego miasteczka.

W kontynuacji filmu z 2016 roku grupa przyjaciół ponownie zmaga się z problemami osobistymi i zawodowymi, próbując przy tym zachować równowagę swojego życia.

Rzym, lata 70. Rodzina Borghetti właśnie wprowadziła się do nowego mieszkania z widokiem na zachwycającą panoramę. Pozornie sielankowe życie Clary i jej męża podszyte jest powszednimi smutkami, poczuciem wyobcowania i samotności. Nie brakuje im pieniędzy, ale nie są już zakochani w sobie i nie potrafią się rozstać. Pełna młodzieńczej energii i figlarności Clara nie pasuje do świata sztywnych dorosłych, nudzi się w ich towarzystwie, zwykłe śniadanie zamienia w muzyczne show, a w czasie rodzinnych uroczystości woli spędzać czas z dzieciakami pod stołem. Najstarsza córka Adriana dostrzega opresyjność ojca, jego liczne zdrady oraz samotność, która ogarnia jej matkę. Dzieciom brakuje uwagi ojca, Clarze miłości i zrozumienia męża. Napięcie w relacjach rodziny sięga zenitu i prowadzi do krytycznego momentu, gdy Adriana, korzystając z tego, że nikt w sąsiedztwie jej nie zna, zaczyna udawać przed innymi dziećmi, że jest chłopcem.

Akcja serialu rozgrywa się w początkach burzliwego XX wieku w oszałamiających krajobrazach południowej Hiszpanii. Jana, pokojówka w pałacu La Promesa należącym do podupadającego, ale bezwzględnego rodu Lujan, szuka zemsty za morderstwo swojej matki. Jednak nie spodziewa się jednego, że zakocha się w Manuelu, synu markiza de Lujan.

Historia Sylwestra i Loretty - emerytowanego krawca i drag queen, który pięćdziesiąt lat temu wyjechał z Polski, by realizować się w Paryżu. Wbrew złożonej sobie przed laty obietnicy, decyduje się wrócić do rodzinnego górniczego miasteczka, po tym jak dostaje list od nieznanej mu dotąd osiemnastoletniej wnuczki Izy (Julia Chętnicka), w którym prosi go o ratunek dla chorej matki Wioli (Maria Peszek), potrzebującej przeszczepu nerki. Podróż przybiera nieoczekiwany obrót, zmuszając Sylwestra do zmierzenia się z przeszłością.

Léo i Rémi mają po 13 lat i uwielbiają spędzać ze sobą czas. Jednak głupie plotki i presja rówieśników powodują, że Léo zaczyna się oddalać i unikać przyjaciela. Nikt we współczesnym kinie nie potrafi pracować z młodymi aktorami tak, jak autor pamiętnej "Girl" – z każdego gestu, spojrzenia, wypowiedzianego słowa kilkunastoletnich aktorów bije prawda. Dhont opowiada o bezradności, która jest nieodłącznym elementem dojrzewania – któż mając 13 lat, potrafi ocenić siłę swoich uczuć i decyzji? Belgijski reżyser nikogo nie ocenia i kieruje się niezwykłą empatią, która wyróżnia tylko największych humanistów światowego kina. Blisko staje się nie tylko pięknie sfilmowaną historią coming-of-age, lecz przede wszystkim uniwersalnym filmem o akceptacji swoich błędów i nauce przeżywania najtrudniejszych, najbardziej bolesnych emocji.

Nie każde dziedzictwo to skarb, nie każdą tradycję należy wyrzucić na śmietnik – Maryam Touzani (Adam, 19. NH) splata swój melodramat ze sprzeczności i konfliktów, obchodząc się przy tym z emocjami bohaterów jak z jedwabną satyną, wymagającą delikatności, podatną na uszkodzenia. Tytułowa suknia powstaje na zamówienie jednej z klientek Halima (palestyński aktor Saleh Bakri tworzy na ekranie jedną z najpiękniejszych figur męskości, jakie w ostatnich latach widziało kino). Hołdując starym rzemieślniczym tradycjom, Halim wyszywa stroje ręcznie, złotą nicią, według prawie zapomnianych wzorów. Coraz mniej osób docenia taki haft, wymagający czekania tygodniami na zamówiony strój. Żeby przyspieszyć pracę, Halim i jego żona Mina (Lubna Azabal) zatrudniają młodego pomocnika, Yussufa (Ayoub Messioui), którego obecność wnosi do małego zakładu krawieckiego starannie ukrywane nieufność i pożądanie. Ale destrukcyjne emocje w filmie Touzani otwierają na szczerość i współodczuwanie. Dotykająca – intymnie i przejmująco – tematu opresji i przemocy, jakiej sprawczynią jest tradycyjna kultura, marokańska Turkusowa suknia pokazuje nowy wzór miłości. Każdy może się go nauczyć – wystarczy być cierpliwym.