Filmy ZSRR

Teatralny charakteryzator Zaiczik to skromny, uczciwy i dobry człowiek. Chłopak nie może pogodzić się z rutyną i biurokracją panującą w teatrze. Dlatego Zaiczik często popada w śmieszne i absurdalne sytuacje. Jednak jego uporowi może tylko pozazdrościć...

Pancernik Potiomkin jest sztandarowym przykładem filmu propagandowego. Wyreżyserowany przez Sergeia Eisensteina obraz, opowiada historię załogi pancernika Potiomkin, która buntuje się przeciwko przełożonym. Kiedy w trakcie walki, ginie jeden z marynarzy, koledzy poprzysięgają zemstę. Wieść szybko dostaje się na ląd i ludność miast zaczyna popierać walczących marynarzy.

Film Elema Klimowa w scenerii Alesja Adamowicza z 1985 roku, jest chyba jednym z najbardziej przerażających filmów o wojnie. Nie tylko wojnie 1941-1945, ale o wojnie jako destrukcyjnej sile, burzącej naturalny porządek. Film oparty jest na faktach i odwołuje się do „Chatyńskiej opowieści” Adamowicza. Autorzy wybrali właśnie to miejsce i te wydarzenia, które stały się symbolem biedy i cierpienia narodu. Bohaterem filmu jest szesnastoletni Flora, który wyruszył do lasu, żeby pomagać partyzanom. Na początku filmu jest niemal dzieckiem. Na końcu, po przerażających doświadczeniach wojennych, staje się dorosłym, a wręcz starym człowiekiem. Wojna zniekształciła jego delikatne, dziecięce rysy i zmieniła je w bruzdy starca. Zmieniona twarz Flory staje się twarzą wojny...

Krokodyl Gena ma urodziny. Z tej okazji serdeczne życzenia składa mu Czeburaszka i obdarowuje go prezentem. Następnie przyjaciele próbują zbudować ogródek jordanowski i pomagają pionierom zbierać złom.

W obrazie tym, zrealizowanym na motywach powieści Braci Strugackich "Piknik na skraju drogi", akcja toczy się w bliżej nieokreślonej zamkniętej Strefie. Podobno istnieje tam komnata, która spełnia marzenia. W podróż do komnaty udaje się modny Pisarz i poważany Profesor – każdy z nich ma swoje powody, o których woli jednak nie mówić. Ich przewodnikiem staje się tajemniczy Stalker – "ni to jurodiwy, ni to apostoł nowej wiary"...

Solaris – planeta, która materializuje obraz tych, z kim nie jesteśmy w stanie się rozstać w swoich myślach, uczuciach, życzeniach, bez względu na to, jakiego rodzaju są to uczucia: czy to miłość, żal, czy poczucie winy. Solaris nie więzi, ale i nie wypuszcza swoich gości, wciela jedynie w życie to, z czym nigdy nie będzie się w stanie rozstać. W dużej mierze film stanowi połączenie fantastyki z rozmyślaniami o kosmosie, Ziemi, człowieku, sumieniu, życiu, śmierci i odpowiedzialności przed przyszłością.

XVII wiek. Historia miłości Andrzeja Kmicica i Oleńki Billewiczówny na tle wojny pomiędzy protestancką Szwecją i katolicką Rzeczpospolitą Obojga Narodów, gdzie niektórzy polscy i litewscy szlachcice opowiadają się po stronie szwedzkiego króla Karola X Gustawa, a inni po stronie polskiego króla Jana Kazimierza.

Inżynier Łoś (Nikolai Tsereteli) wraz z żołnierzem Gusevem (Nikolai Batalov) wyrusza w kosmos, aby na Marsie zaprowadzić ustrój komunistyczny.

Pewnego dnia Adaś Niezgódka trafia do Akademii Pana Kleksa. Podczas swojego pobytu w tym miejscu poznaje zaczarowany świat bajek. Stara się rozwiązać tajemnicę Szpaka Mateusza oraz ma do czynienia ze złym Golarzem Filipem. Wszystko to odbywa się pod czujnym i opiekuńczym okiem Profesora Ambrożego Kleksa.

Chicago 1925 r. Płatny morderca John Polack – Polak z pochodzenia – udaje się na zlecenie mafii do Odessy, by wykonać wyrok na ukrywającym się tam mafioso-zdrajcy. Po opuszczeniu statku w Odessie Polack zostaje entuzjastycznie powitany przez przedstawicieli różnych radzieckich organizacji jako pierwszy pasażer ze Stanów Zjednoczonych podróżujący linią Chicago-Konstantynopol-Odessa. Niezwykła serdeczność i nadmiernie gorliwa opieka gospodarzy powodują, że Polack choć odnajduje zdrajcę – jest nim Niczyporuk, szef odeskiego podziemia, przemycający szlakiem wiodącym przez Alaskę samogon ukryty w chlebie – nie jest w stanie wykonać na nim wyroku.