Barbara La Marr urodziła się 28 lipca 1896 roku w Yakimie w stanie Waszyngton jako Reatha Watson. Była amerykańską aktorką, scenarzystką oraz jedną z najbardziej fascynujących i tragicznych postaci wczesnego Hollywood. Jej ojcem był William Wallace Watson, redaktor gazet związany m.in. z „Yakima Herald”, natomiast matką Rosana „Rose” Watson. Wychowywała się w rodzinie o stabilnym zapleczu intelektualnym, a późniejsze opowieści o „tajemniczym pochodzeniu” były w dużej mierze elementem kreacji wizerunkowej budowanej przez Hollywood. Już od młodych lat wykazywała talent artystyczny – kształciła się w zakresie tańca i występowała jako tancerka oraz artystka wodewilowa. Zanim trafiła przed kamerę, pracowała jako scenarzystka w Hollywood, co wyróżniało ją na tle wielu aktorek epoki. Była autorką lub współautorką scenariuszy do filmów takich jak „The Mother of His Children” czy „Rose of Nome”, należąc do nielicznego grona kobiet, które przeszły drogę od pracy literackiej do statusu gwiazdy ekranowej. Przełom w jej karierze nastąpił wraz z rolą Milady de Winter w filmie „The Three Musketeers” (1921), do której została wybrana przez Douglasa Fairbanksa. Występ ten natychmiast uczynił ją jedną z najważniejszych gwiazd kina niemego. W kolejnych latach umocniła swoją pozycję dzięki rolom w produkcjach takich jak „The Prisoner of Zenda” (1922), „Trifling Women” (1922) czy „The Eternal City” (1923). Szybko zyskała przydomek „The Girl Who Is Too Beautiful”, a jej ekranowy wizerunek opierał się na tajemniczości, egzotyce i intensywnej emocjonalności. Występowała często w rolach femme fatale oraz kobiet o dramatycznych losach, co idealnie współgrało z jej sceniczną osobowością. Jej ostatnim ukończonym filmem był „The Girl from Montmartre” (1926), który zamknął jej krótką, lecz niezwykle intensywną karierę filmową. Życie prywatne Barbary La Marr było burzliwe i szeroko komentowane w prasie. Była zamężna pięciokrotnie, po raz pierwszy wychodząc za mąż jeszcze jako nastolatka. Jedno z jej małżeństw zostało unieważnione, gdy okazało się, że jej partner był bigamistą. Miała syna, Dona Lodovico Byrona (później znanego jako Don Gallery), który był jej biologicznym dzieckiem. Aby uniknąć skandalu obyczajowego, aktorka przez pewien czas utrzymywała, że chłopiec został przez nią adoptowany. Po jej śmierci opiekę nad nim przejęła aktorka Zasu Pitts. Problemy zdrowotne zaczęły się nasilać w połowie lat 20., a wyczerpujący tryb pracy, drastyczne diety oraz uzależnienie od środków przeciwbólowych i narkotyków doprowadziły do skrajnego wyniszczenia organizmu. Te czynniki, w połączeniu z gruźlicą i zapaleniem nerek, doprowadziły do jej przedwczesnej śmierci. Zmarła 30 stycznia 1926 roku w Altadenie w stanie Kalifornia w wieku 29 lat. Jej pogrzeb stał się jednym z największych wydarzeń w ówczesnym Los Angeles – tysiące fanów próbowało oddać jej hołd. Została pochowana na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery w mauzoleum. Barbara La Marr pozostaje jedną z najbardziej enigmatycznych i symbolicznych postaci kina niemego – gwiazdą, której ogromny talent, uroda i charyzma uczyniły ją ikoną swojej epoki, a krótkie, intensywne życie utrwaliło jej legendę jako tragicznej bohaterki wczesnego Hollywood.