Eve Southern, właściwie Elva L. McDowell, urodziła się 23 sierpnia 1898 roku w Ranger w stanie Georgia (hrabstwo Gordon) jako córka Johna McDowella, rolnika, oraz Cynthii L. McDowell, najprawdopodobniej z domu Sullivan. Wychowywała się w skromnych warunkach na amerykańskim Południu. Szczegóły dotyczące jej formalnego wykształcenia nie są szeroko udokumentowane, jednak już jako młoda kobieta rozpoczęła działalność sceniczną, która doprowadziła ją do kariery w Hollywood. W latach 20. stała się rozpoznawalną aktorką kina niemego. Wystąpiła m.in. w „The Eagle” (1925) u boku Rudolpha Valentino, który wysoko oceniał jej fotogeniczność. Największą sławę przyniosła jej rola Marii Magdaleny w widowisku Cecila B. DeMille’a „The King of Kings” (1927). Jej posągowa uroda i powściągliwa ekspresja były szeroko komentowane przez krytyków. Rzeźbiarz Andrew O’Connor uznał jej rysy za przykład idealnych proporcji klasycznego piękna, a jego opinia stała się elementem promocji aktorki i wzmocniła jej pozycję w branży. W okresie przejścia do kina dźwiękowego wystąpiła w filmie „Morocco” (1930) u boku Marleny Dietrich i Gary’ego Coopera, gdzie zagrała Madame Cesar. W połowie lat 30. jej kariera została przerwana przez poważny wypadek samochodowy, w wyniku którego doznała złamania kręgosłupa. Długotrwałe konsekwencje zdrowotne uniemożliwiły jej dalszą pracę przed kamerą. Jej mężem był Charles Abramson, znany jako Chuck Lewis, dyrektor castingu i agent filmowy. Nie miała dzieci. Zmarła w listopadzie 1972 roku w Santa Monica w Kalifornii w wieku 74 lat. Została skremowana, a jej prochy złożono w kolumbarium Resurrection Wall na cmentarzu Holy Cross Cemetery w Culver City w Kalifornii. Eve Southern była jedną z najbardziej efektownych aktorek epoki kina niemego, a jej rola w „The King of Kings” zapewniła jej trwałe miejsce w historii filmu. Jej droga od córki rolnika z Georgii do gwiazdy monumentalnej produkcji DeMille’a pozostaje przykładem kariery zbudowanej na urodzie, talencie i umiejętnym kreowaniu wizerunku, przerwanej przedwcześnie przez tragiczny wypadek. Southern była jedną z nielicznych aktorek tamtej ery, które potrafiły grać niemal wyłącznie oczami i mimiką, co Cecil B. DeMille wykorzystał, filmując ją w wielu zbliżeniach. Reżyser twierdził, że jej twarz posiada „duchową głębię”, której nie trzeba wzmacniać nienaturalną gestykulacją typową dla wczesnego kina niemego.