George Irving, właściwie George Henry Irving, urodził się 5 października 1874 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych jako syn Johna Irvinga oraz Mary Irving z domu Chapman. Ukończył College of the City of New York (obecnie City College of New York), co wyróżniało go na tle wielu aktorów jego pokolenia i tłumaczyło późniejszą łatwość w odgrywaniu postaci intelektualistów oraz ludzi instytucji. Zanim rozpoczął karierę filmową, był zawodowym aktorem teatralnym związanym z nowojorskimi scenami repertuarowymi. W 1898 roku służył w 1. Ochotniczym Pułku Kawalerii USA, znanym jako „Rough Riders”, dowodzonym przez Theodore’a Roosevelta podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej. To doświadczenie miało znaczenie prestiżowe i pozostawało elementem jego publicznego wizerunku. Karierę filmową rozpoczął około 1908 roku w legendarnej wytwórni Biograph Studios, gdzie pracował pod okiem D. W. Griffith. To doświadczenie dało mu solidne podstawy warsztatu filmowego i wprowadziło w realia dynamicznie rozwijającego się przemysłu. W kolejnych latach rozwinął działalność reżyserską, współpracując m.in. z Frohman Amusement Corp. Jednym z kluczowych momentów jego kariery była współpraca z Mary Pickford przy filmie „The Eagle’s Mate” (1914). Do ważniejszych realizacji należał również „The Witching Hour” (1916). Po zakończeniu działalności reżyserskiej skupił się niemal wyłącznie na aktorstwie. W epoce kina dźwiękowego stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych drugiego planu. Wystąpił w ponad 250 produkcjach, wcielając się w role sędziów, lekarzy, profesorów i przedstawicieli władz. Jedną z jego najbardziej rozpoznawalnych ról była postać sędziego w komedii „Bringing Up Baby” (1938), gdzie wystąpił u boku Katharine Hepburn oraz Cary’ego Granta. W latach trzydziestych i czterdziestych stał się niemal etatowym aktorem w popularnych seriach filmowych, takich jak „Crime Does Not Pay” czy produkcjach o detektywie Philo Vance. Równocześnie angażował się w promocję młodych talentów, zasiadając w komitetach doradczych związanych z inicjatywami środowiskowymi w kręgach MGM i Paramount, co podkreślało jego status mentora w branży. Był również aktywnym członkiem Actors' Equity Association i uczestnikiem strajku aktorów w 1919 roku, a także należał do nowojorskiego klubu The Lambs. Jego ostatnim filmem był epizod w „The Daughter of Rosie O’Grady” (1950). W późniejszych latach pojawiał się także w pojedynczych produkcjach telewizyjnych, stając się jednym z ostatnich czynnych zawodowo aktorów pamiętających początki kina niemego. W ostatnim okresie życia mieszkał w dzielnicy Toluca Lake w Los Angeles, niedaleko studiów Warner Bros. i Walt Disney, co umożliwiało mu utrzymanie kontaktu ze środowiskiem filmowym niemal do końca życia. W życiu prywatnym był żonaty z aktorką Katherine Gilman. Mieli dwie córki – Katherine i Mary – które również próbowały swoich sił w branży rozrywkowej. Jako absolwent City College posiadał rozległą prywatną bibliotekę i słynął z zamiłowania do literatury historycznej i filozoficznej; współpracownicy wspominali, że w przerwach między zdjęciami niemal zawsze czytał książki. George Irving zmarł 11 września 1961 roku w St. Joseph's Hospital w Burbank w stanie Kalifornia w wyniku ataku serca połączonego z powikłaniami wieku starczego. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Jego pogrzeb zgromadził wielu weteranów teatru i kina, a w nekrologach podkreślano, że był jednym z ostatnich żyjących łączników między XIX-wieczną sceną a współczesnym przemysłem filmowym i telewizyjnym. George Irving pozostaje przykładem artysty o wyjątkowo długiej i wszechstronnej karierze, obejmującej pionierski okres kina, erę wielkich studiów oraz początki telewizji. Jego wykształcenie, działalność środowiskowa i imponujący dorobek aktorski czynią go jedną z najbardziej charakterystycznych postaci drugiego planu w historii klasycznego Hollywood.