Blanche Friderici urodziła się 21 stycznia 1878 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Karierę artystyczną rozpoczęła na scenie teatralnej, gdzie przez wiele lat występowała w repertuarze dramatycznym i komediowym, a także pracowała jako nauczycielka śpiewu i dykcji. Jej doświadczenie sceniczne oraz nienaganna wymowa sprawiły, że była ceniona w środowisku teatralnym jeszcze przed rozpoczęciem kariery filmowej. Na ekranie zadebiutowała już w epoce kina niemego, pojawiając się w filmie „Idols of Clay” (1920), jednak największą aktywność i rozpoznawalność osiągnęła w latach wczesnego kina dźwiękowego. Na początku lat 30. XX wieku stała się jedną z najbardziej zapracowanych aktorek drugoplanowych w Hollywood, występując w bardzo dużej liczbie produkcji w krótkim czasie. Jej ekranowy wizerunek opierał się na wyrazistych, często surowych i apodyktycznych postaciach – grała matrony, przełożone, nauczycielki oraz kobiety reprezentujące autorytet i rygor. Dzięki charakterystycznym rysom twarzy oraz głębokiemu głosowi była obsadzana w rolach budzących respekt, a niekiedy także niepokój. Wystąpiła w wielu znaczących produkcjach tego okresu, w tym w „The Mummy” (1932), gdzie zagrała panią Muller, oraz w „A Farewell to Arms” (1932), wcielając się w przełożoną pielęgniarek. Jedną z jej ważnych ról był również występ w filmie „It Happened One Night” (1934), który wszedł na ekrany już po jej śmierci. Pojawiła się także w produkcjach takich jak „Dinner at Eight” (1933), „Christopher Bean” (1933) oraz „Berkeley Square” (1933), współpracując z czołowymi twórcami i aktorami epoki. W krótkim okresie swojej największej aktywności wystąpiła w ponad 50 filmach, co czyniło ją jedną z najbardziej intensywnie pracujących aktorek tamtego czasu. W życiu prywatnym była związana z Williamem J. Campbellem, z którym pozostawała w małżeństwie. Blanche Friderici zmarła 23 grudnia 1933 roku w Visalii w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych na skutek ataku serca, w trakcie podróży, w wieku 55 lat. Pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych aktorek drugoplanowych wczesnego kina dźwiękowego, której wyrazisty typ ekranowy oraz intensywna działalność w krótkim czasie uczyniły ją ważną postacią hollywoodzkiego systemu produkcyjnego początku lat 30. XX wieku.