T. Roy Barnes urodził się 11 sierpnia 1880 roku w Lincolnshire w Anglii jako Thomas Roy Barnes. Jego ojcem był Alfred Barnes. Jeszcze jako dziecko przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie związał swoje życie z estradą i teatrem. Zanim trafił do filmu, zdobył dużą popularność w wodewilu. Występował razem z żoną Bessie Crawford, z którą tworzył znany duet sceniczny Barnes and Crawford, reklamowany także jako „A Package of Smiles”. Ich wspólne występy należały do rozpoznawalnych numerów amerykańskiej rozrywki pierwszych dekad XX wieku, a sukces sceniczny Barnesa stał się bezpośrednim punktem wyjścia do kariery ekranowej. Nie był więc jedynie aktorem „związanym z teatrem”, lecz pełnoprawną gwiazdą wodewilu i Broadwayu. Występował między innymi w przedstawieniach „The Passing Show of 1914”, „The Red Canary”, „See My Lawyer” oraz „Over the Top”, co ugruntowało jego renomę jako komika o doskonałym wyczuciu rytmu scenicznego i lekkiego dialogu. To właśnie scena nauczyła go tej precyzji, która później tak dobrze sprawdziła się w filmie dźwiękowym. Do kina wszedł w 1920 roku, a przełom przyniósł mu film „So Long Letty”, w którym powtórzył swoją popularną rolę ze sceny. Sukces tej produkcji otworzył mu drogę do regularnej pracy w Hollywood. W latach dwudziestych Barnes stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów komediowych drugiego planu, a zarazem często otrzymywał role pierwszoplanowe lub bardzo eksponowane. Nie był typowym farsowym błaznem, lecz specjalistą od postaci pewnych siebie, ruchliwych, nieco natarczywych lub społecznie ambitnych, które wprowadzały do filmu energię i lekki ton. Szczególnie dobrze odnajdywał się w komediach obyczajowych, gdzie jego ekranowa osobowość opierała się na swobodzie, elegancji i szybkim tempie reakcji. Do ważniejszych tytułów w jego dorobku należą „Scratch My Back” (1920), „A Kiss in Time” (1921), „The Go-Getter” (1923), „Adam and Eva” (1923), „Seven Chances” (1925), „Chicago” (1927), „Sally” (1929), „Caught Short” (1930) oraz „Wide Open” (1930). Jedną z najlepiej pamiętanych ról z późniejszego okresu była kreacja George’a Bel-Gooda w „It’s a Gift” (1934) u boku W.C. Fieldsa. Właśnie ta rola należy dziś do jego najbardziej cenionych występów i pokazuje, jak świetnie potrafił budować komizm oparty na natręctwie, rytmie i scenicznym kontrapunkcie. W epoce dźwiękowej utrzymał swoją pozycję bez większych trudności, co wynikało bezpośrednio z jego scenicznego obycia. Jego głos, tempo mówienia i doświadczenie estradowe sprawiły, że naturalnie odnalazł się w nowych warunkach technologicznych. Choć nie stał się wielką gwiazdą pierwszego planu, pozostał bardzo cenionym aktorem komediowym i charakterystycznym, regularnie pojawiającym się w produkcjach pierwszej połowy lat trzydziestych. Jego filmografia nie obejmuje setek tytułów, lecz około pięćdziesięciu filmów z lat 1920–1935, co i tak stanowi znaczący dorobek, zwłaszcza że wiele z tych występów miało wyraźny ciężar komediowy. Poza pracą aktorską znany był także jako zapalony golfista i należał do grona założycieli Lakeside Golf Club w Hollywood, co pokazuje jego mocne zakorzenienie w środowisku towarzyskim branży filmowej. W życiu prywatnym przez lata pozostawał związany z Bessie Crawford, z którą miał dwoje dzieci. Ich wieloletnia współpraca sceniczna i małżeńska należały do istotnych elementów jego biografii. T. Roy Barnes zmarł 30 marca 1937 roku w Hollywood w Los Angeles w Kalifornii na skutek ataku serca. Miał 56 lat. T. Roy Barnes pozostaje jedną z ważnych postaci amerykańskiej komedii przejścia od wodewilu do filmu. Jego znaczenie nie wynika wyłącznie z liczby występów, lecz z tego, że reprezentował typ aktora, który wniósł do hollywoodzkiej komedii gotowy warsztat sceniczny, szybkość reakcji i umiejętność budowania humoru bez nadmiaru gestu. Dzięki temu zapisał się jako jeden z najbardziej charakterystycznych wykonawców lekkiego repertuaru lat dwudziestych i trzydziestych.