Edith Yorke, właściwie Edith Murgatroyd, urodziła się 23 grudnia 1867 roku w Derby w hrabstwie Derbyshire w Anglii jako córka Josepha Murgatroyd, lokalnego rzemieślnika, oraz Sarah Ann Murgatroyd. Pochodziła ze skromnej rodziny, a w późniejszych latach jej bliscy przenieśli się do Croydon. Zanim rozpoczęła karierę aktorską, pracowała jako nauczycielka w szkole przy Union Workhouse w Derby, ucząc dzieci z ubogich rodzin. Równocześnie rozwijała działalność sceniczną w teatrach w Anglii, zdobywając wieloletnie doświadczenie, które później stało się fundamentem jej pracy filmowej. W 1894 roku poślubiła Roberta Byarda, muzyka. Mieli dwoje dzieci: syna Roberta Franka Byarda, który został skrzypkiem, oraz córkę Fredę Byard, aktorkę kina niemego. Rodzina była silnie związana ze środowiskiem artystycznym, a Edith wspierała córkę w jej działalności scenicznej i filmowej. Jej debiut ekranowy nastąpił dopiero w 1919 roku w filmie „L’apache”, gdy miała 52 lata, co czyni ją jedną z najpóźniej debiutujących aktorek charakterystycznych w historii kina niemego. Dzięki teatralnemu warsztatowi szybko zdobyła uznanie i stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych odtwórczyń ról matek i dostojnych kobiet starszego pokolenia. Wystąpiła m.in. w „Upiór w operze” (1925), „Siedem kluczy do Baldpate” (1925) oraz w „City Girl” (1930) w reżyserii F.W. Murnaua. Ten ostatni film był jednym z jej ostatnich wielkich występów; choć pierwotnie powstał jako niemy, został udźwiękowiony, co pozwoliło widzom usłyszeć jej dystyngowany głos. W prasie branżowej chwalono ją za umiejętność wywoływania autentycznych łez bez użycia środków technicznych, co w epoce kina niemego było wysoko cenione. Zmarła 28 lipca 1934 roku w South Gate w Kalifornii w wieku 66 lat. Została pochowana na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery w Los Angeles (sekcja Abbey of the Psalms). Edith Yorke pozostaje przykładem artystki, która rozpoczęła karierę filmową w wieku dojrzałym i w krótkim czasie zdobyła trwałe miejsce w Hollywood. Jej droga od córki rzemieślnika i nauczycielki w przytułku do rozpoznawalnej aktorki klasycznych produkcji kina niemego dowodzi, że doświadczenie życiowe i sceniczna dyscyplina mogły stać się fundamentem sukcesu nawet po przekroczeniu pięćdziesiątego roku życia.