Lilyan Tashman, właściwie Lilyan Tashman, urodziła się 23 października 1896 roku w Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych jako córka Williama Tashmana oraz Rose Tashman. Jej ojciec był związany z nowojorskim przemysłem odzieżowym. Dorastała w środowisku miejskiej klasy średniej i uczęszczała do lokalnych szkół publicznych. Już we wczesnych materiałach prasowych jej imię zapisywano niekiedy jako Lillian, jednak to ona sama konsekwentnie promowała formę „Lilyan”, traktując ją jako element swojej scenicznej tożsamości. Zanim trafiła do filmu, pracowała jako modelka i występowała na Broadwayu. Kluczowym etapem jej kariery były występy w „Ziegfeld Follies”, gdzie należała do najbardziej rozpoznawalnych Ziegfeld Girls. W 1924 roku została wyróżniona tytułem WAMPAS Baby Star – co było sytuacją nietypową, ponieważ posiadała już wówczas ugruntowaną pozycję sceniczną. Hollywood uznało ją jednak za jedną z najbardziej obiecujących „nowych” twarzy ekranu. Rewie ukształtowały jej wizerunek kobiety nowoczesnej, wyrafinowanej i świadomej swojej atrakcyjności. Na ekranie zadebiutowała w filmie „Experience” (1921), wcielając się w alegoryczną postać „Przyjemności”. Rola ta wyznaczyła jej emploi na kolejną dekadę – specjalizowała się w kreacjach kobiet eleganckich, ironicznych i niekiedy moralnie ambiwalentnych. W epoce kina niemego stała się jedną z charakterystycznych postaci Hollywood, a przejście do kina dźwiękowego przebiegło bez trudności dzięki jej teatralnemu doświadczeniu i wyrazistej dykcji. W latach trzydziestych występowała w produkcjach dużych wytwórni, budując pozycję aktorki charakterystycznej o silnej osobowości ekranowej. Jej ostatnim ukończonym filmem był „Riptide” (1934). Brała udział w realizacji „Frankie and Johnny” (1936), który wszedł do kin po jej śmierci. Jedynym pełnometrażowym filmem, w którym wystąpiła razem z mężem, był „Don’t Bet on Women” (1931). Ich wspólne sceny były szeroko komentowane przez prasę, doszukującą się w nich odzwierciedlenia prywatnych relacji małżonków. Poza ekranem była ikoną mody i symbolem hollywoodzkiego luksusu. Wydawała znaczne sumy na garderobę, posiadała setki par butów i popularyzowała malowanie paznokci u stóp w kolorze dopasowanym do kreacji. Jej rezydencja w Beverly Hills, znana jako „The Red and White House”, urządzona wyłącznie w czerwieni i bieli, stała się sensacją w magazynach wnętrzarskich. W 1925 roku poślubiła Edmunda Lowe’a. Ich małżeństwo było szeroko opisywane w prasie, a w środowisku Hollywood bywało określane jako „lavender marriage”. Ich dom pełnił funkcję jednego z ważnych centrów towarzyskich epoki, a Tashman utrzymywała bliską przyjaźń z Kay Francis. W ostatnich miesiącach życia, mimo poważnej choroby, zachowywała dbałość o wizerunek – podczas pobytu w nowojorskim szpitalu przyjmowała gości w eleganckich jedwabnych szlafrokach i z nienagannym makijażem. Po jej śmierci ujawniono, że mimo wysokich zarobków pozostawiła stosunkowo niewielki majątek płynny; znaczna część środków została przeznaczona na utrzymanie rezydencji oraz imponującej garderoby. Edmund Lowe zmuszony był wystawić znaczną część jej kolekcji na licytację, aby pokryć koszty leczenia. Lilyan Tashman zmarła 21 marca 1934 roku w Doctor's Hospital w Nowym Jorku w następstwie operacji związanej z rakiem miednicy mniejszej. Miała 37 lat. Jej pogrzeb w Nowym Jorku zgromadził ponad 10 000 osób i wymagał interwencji policji z powodu naporu tłumu. Została pochowana na żydowskim Washington Cemetery na Brooklynie. Lilyan Tashman pozostaje symbolem elegancji i nowoczesności wczesnego Hollywood – aktorką, która połączyła sceniczną dyscyplinę rewii z wyrafinowanym emploi filmowym. Jej legenda jako ikony stylu i towarzyskiej gwiazdy przetrwała znacznie dłużej niż jej przedwcześnie przerwana kariera ekranowa.