William Churchill de Mille urodził się 25 lipca 1878 roku w Washington w stanie Karolina Północna jako syn dramatopisarza Henry’ego Churchilla de Mille’a i Matildy Beatrice Samuel. Był starszym bratem Cecila B. DeMille’a. Studiował na Columbia University, a także w Niemczech, co ukształtowało jego literackie i intelektualne podejście do sztuki. Zanim trafił do przemysłu filmowego, zdobył uznanie jako dramaturg na Broadwayu. Do jego najważniejszych sztuk należały „Strongheart” (1905) oraz „The Woman” (1911). W 1914 roku, za namową brata, przeniósł się do Hollywood i dołączył do Famous Players-Lasky. Wspólnie z Cecilem współtworzył fundamenty potęgi Paramountu, jednak ich style artystyczne wyraźnie się różniły. Podczas gdy Cecil specjalizował się w widowiskach historycznych i rozmachu inscenizacyjnym, William koncentrował się na kameralnych dramatach społecznych i komediach obyczajowych, budowanych na psychologii postaci. Był zwolennikiem subtelnego aktorstwa filmowego, ograniczającego teatralną gestykulację na rzecz gry spojrzeniem i niuansów emocjonalnych. Ściśle współpracował ze scenarzystką Marion Fairfax, z którą tworzył filmy oparte na wiarygodności psychologicznej i realistycznym dialogu. Do jego najważniejszych dzieł należą „Miss Lulu Bett” (1921), uznawany za przykład realizmu społecznego w kinie niemym, oraz „Craig’s Wife” (1928). Był także jednym z założycieli Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS) i współprowadził pierwszą ceremonię wręczenia Oscarów w 1929 roku. W życiu prywatnym był dwukrotnie żonaty. Jego drugą żoną była scenarzystka Clara Beranger, z którą tworzył twórczy duet w późniejszym okresie kariery. Po nadejściu ery dźwiękowej, którą przyjął z entuzjazmem jako naturalne rozwinięcie filmowej narracji, stopniowo ograniczał działalność reżyserską. W 1941 roku założył wydział dramatu na University of Southern California, gdzie wykładał i kształcił przyszłych filmowców przez kolejne lata. Zmarł 5 marca 1955 roku w Playa del Rey w Kalifornii w wieku 76 lat. William C. de Mille pozostaje w historii kina jako twórca stawiający na psychologiczną prawdę i subtelność, reprezentujący intelektualne oblicze wczesnego Hollywood i równoważący monumentalny styl swojego brata bardziej kameralną, refleksyjną wizją filmu.