Ethel Clayton urodziła się 8 listopada 1882 roku w Gainsborough w Anglii, skąd jako dziecko wyemigrowała z rodziną do Stanów Zjednoczonych. Karierę artystyczną rozpoczęła na scenach teatralnych, a przed kamerą zadebiutowała już w 1908 roku w barwach wytwórni Lubin. Jako jedna z pierwszych „Lubin Girls” szybko zyskała popularność, którą ugruntowała później w World Film Corporation pod okiem reżysera Josepha Kaufmana. Jej status gwiazdy potwierdziły role w dramatach „The Great Divide” (1915) czy „The Dormant Memory” (1917). Rok 1918 przyniósł jej ogromną osobistą tragedię – podczas pandemii „hiszpanki” zmarł jej mąż, Joseph Kaufman, a w tym samym czasie odszedł także jej ojciec. Mimo traumy aktorka wykazała się niezwykłą siłą charakteru, zostając w latach 1919–1921 jedną z najważniejszych i najlepiej opłacanych gwiazd Paramount Pictures, gdzie wystąpiła w hitach takich jak „The Whispering Chorus” (1918). W latach 20. XX wieku Ethel Clayton ewoluowała w stronę ról dojrzałych, dystyngowanych kobiet, grając w produkcjach „The Remittance Woman” (1923) czy „The Mansion of Aching Hearts” (1925). Pomyślnie przeszła transformację do kina dźwiękowego, odnajdując się w nowej rzeczywistości jako szanowana aktorka charakterystyczna. W 1931 roku w eposie „Cimarron” wcieliła się w postać pani Tracy Wyatt, co odróżniało ją od wielu innych weteranów niemego ekranu, którzy w tym tytule pełnili jedynie funkcję statystów. Jej życie prywatne ponownie stało się przedmiotem zainteresowania opinii publicznej za sprawą burzliwego małżeństwa z Ianem Keithem. Proces rozwodowy w 1931 roku, podczas którego aktorka oskarżyła męża o okrucieństwo i alkoholizm, był szeroko relacjonowany przez prasę. Clayton nie doczekała się potomstwa z żadnego ze swoich związków, a całą energię poświęcała pracy zawodowej, pasji do literatury oraz ogrodnictwu. Dzięki wielkiej dyscyplinie i przyjaźni z wpływowymi postaciami branży, takimi jak Mary Pickford, aktorka utrzymała się w zawodzie przez równe cztery dekady. Jej filmografia, obejmująca blisko dwieście tytułów, zamknęła się symbolicznym występem w filmie „Ambush” (1948). Ethel Clayton potrafiła zachować godność i warsztatową precyzję zarówno w czasach, gdy była „królową World Film”, jak i w późniejszych latach, gdy kreowała wyraziste postacie drugoplanowe w filmach dźwiękowych takich jak „Secrets” (1933). Pozostała ikoną klasy i profesjonalizmu, będąc jedną z nielicznych artystek, których kariera trwała nieprzerwanie od pionierskich lat pierwszej dekady XX wieku aż do schyłku lat 40. Ethel Clayton zmarła 11 czerwca 1966 roku w Oxnard w wieku 83 lat. Została pochowana na cmentarzu Ivy Lawn Memorial Park w Venturze. Jej biografia to świadectwo niezwykłej zawodowej długowieczności i umiejętności adaptacji do radykalnych zmian technicznych oraz obyczajowych w Hollywood. W pamięci historyków kina pozostaje jako artystka, która swoją subtelną grą i niezłomną postawą współtworzyła złotą erę amerykańskiego filmu, stając się wzorem etyki pracy dla kolejnych pokoleń wykonawców.