bez końca… – Krzysztof Kieślowski dał się poznać polskiemu widzowi (i nie tylko polskiemu) z szeregu ciekawych obrazów, do których dzisiaj niestety jakoś rzadko się powraca. Wszystkie filmy tego reżysera mają charakter uniwersalny i takież problemy poruszają . Lubię trylogię „Trzy kolory”, cenię „Dekalog”, a właściwie sposób interpretacji przykazań, jak dzisiaj je rozumieć, które w większości jako katolicy niby przestrzegamy, ale tak naprawdę próbujemy pewne, niewygodne nam rzeczy omijać lub udawać, że nie wiemy o co chodzi…
Najbardziej jednak wzruszył mnie film BEZ KOŃCA, chociaż w dorobku Kieślowskiego nie jest to film najlepszy. Po części ociera się o tematykę solidarnościową, dosyć w kinie swego czasu nośną, ale przecież tak naprawdę wcale nie o to w nim chodzi. A o co? Miłość i tęsknota za kimś utraconym bezpowrotnie, z czego zaczynamy sobie zdawać sprawę, kiedy jest już za późno, kiedy nie ma już odwrotu. Naprawdę piękny, wzruszający film. Nie wiem czy osiągalny na DVD?