Danny O'Shea, właściwie Daniel Patrick O'Shea, urodził się 8 października 1901 roku w Pueblo w stanie Kolorado w Stanach Zjednoczonych. Pochodził z rodziny o irlandzkich korzeniach. Szczegółowe informacje o jego rodzicach i formalnym wykształceniu nie są szeroko udokumentowane w źródłach branżowych, jednak wiadomo, że od młodości związany był ze sceną. Zanim rozpoczął karierę filmową, pracował jako zawodowy tancerz i piosenkarz w zespołach wodewilowych, co stanowiło jego rzeczywiste przygotowanie artystyczne. W młodości uprawiał również boks amatorsko, co przełożyło się na jego sprawność fizyczną i dynamiczny styl gry ekranowej. Do kina trafił w drugiej połowie lat dwudziestych i szybko stał się jedną z czołowych twarzy wytwórni FBO (Film Booking Offices of America). Był promowany jako protagonista i amant, a jego ekranowy wizerunek opierał się na połączeniu tanecznej lekkości, sportowej sylwetki i charakterystycznego, często opisywanego w prasie branżowej jako „najbardziej zaraźliwy uśmiech w Hollywood”. Występował w popularnych komediach i dramatach, często partnerując Albertcie Vaughn. Bywał również stałym uczestnikiem gal WAMPAS, gdzie pojawiał się jako partner taneczny młodych aktorek wyróżnianych w ramach WAMPAS Baby Stars, co wzmacniało jego rozpoznawalność w środowisku. W latach trzydziestych, po przekształceniu FBO w RKO Radio Pictures, kontynuował współpracę ze studiem, specjalizując się w dwurolkowych komediach (two-reelers). W krótkich metrażach muzycznych jego talent taneczny i sceniczna energia były nadal w pełni wykorzystywane. Równocześnie stopniowo przechodził do ról charakterystycznych w pełnometrażowych produkcjach dźwiękowych. Wystąpił m.in. w niewielkiej roli w filmie „Lady for a Day” (1933) w reżyserii Franka Capry, co potwierdzało jego obecność w prestiżowych projektach epoki. Kwestia „Abie's Irish Rose” wymaga doprecyzowania. O'Shea nie zagrał tytułowej roli w pełnometrażowej wersji filmu z 1946 roku – w tej produkcji Abiego Levy’ego kreował Richard Norris. Aktor był jednak wcześniej silnie kojarzony z tą postacią dzięki występom w wersjach radiowych oraz skeczach i programach wodewilowych inspirowanych popularną sztuką Anne Nichols. To właśnie te interpretacje utrwaliły jego nazwisko w kontekście tej roli w pamięci części widzów i kronikarzy. Podczas II wojny światowej służył w US Navy, co spowodowało przerwę w jego karierze filmowej. Po powrocie do Hollywood częściej obsadzano go w rolach mundurowych, co odpowiadało zarówno jego warunkom fizycznym, jak i powojennemu repertuarowi amerykańskiego kina. W życiu prywatnym pozostawał w długoletnim związku z aktorką Estelle Taylor, byłą żoną boksera Jacka Dempseya. Choć prasa traktowała ich jako małżeństwo, formalnie nigdy nie zawarli związku małżeńskiego. Ciekawostką było to, że mimo tej relacji O'Shea utrzymywał poprawne stosunki z Dempseyem i bywał w jego nowojorskiej restauracji, co stanowiło częsty temat komentarzy w rubrykach towarzyskich. Po zakończeniu aktywnej kariery ekranowej w latach pięćdziesiątych zaangażował się w działalność administracyjną w strukturach związkowych aktorów, wspierając starszych członków środowiska filmowego i wykorzystując swoje doświadczenie zdobyte w systemie studyjnym. Danny O'Shea zmarł 6 lipca 1979 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia na skutek nagłej niewydolności krążenia. Został pochowany na cmentarzu Holy Cross Cemetery w Culver City w Kalifornii. Danny O'Shea pozostaje przykładem aktora, którego kariera wiernie odzwierciedlała przemiany Hollywood od dynamicznej epoki kina niemego, przez przełom dźwiękowy, po dojrzały system studyjny. Jako gwiazda FBO, specjalista od krótkich metraży i późniejszy aktor charakterystyczny, stanowi interesujące ogniwo w historii amerykańskiego przemysłu filmowego pierwszej połowy XX wieku.