Lucille Kelly przyszła na świat 2 lutego 1909 roku w Venus w stanie Teksas. Zanim rozpoczęła karierę filmową, występowała w teatrach i rewiach, co pozwoliło jej zdobyć niezbędne doświadczenie sceniczne. W Hollywood zadebiutowała w okresie kina niemego, używając początkowo pseudonimu Nancy Dover. Pod tym nazwiskiem wystąpiła między innymi w filmie „The Love Mart” (1927). Na początku lat 30. XX wieku zdecydowała się na zmianę pseudonimu na Judith Barrett, co zbiegło się w czasie z jej przejściem do ról w filmach dźwiękowych. Szybko zyskała status solidnej aktorki drugoplanowej i głównej bohaterki w produkcjach klasy B, współpracując z wytwórnią Paramount Pictures. Studio promowało ją jako typ „dziewczyny z sąsiedztwa” o wyrafinowanym stylu, upatrując w niej jedną z wielkich nadziei na przyszłość. Największą rozpoznawalność przyniosły jej występy u boku popularnych komików i gwiazdorów tamtej epoki. Wystąpiła w niewielkiej, niewymienionej w czołówce roli pasażerki w eposie „Cimarron” (1931). Przełomem w jej dorobku był udział w komedii „The Big Broadcast of 1938” (1938), gdzie jako Joan Fielding partnerowała W.C. Fieldsowi oraz Bobowi Hope’owi. Produkcja ta przeszła do historii dzięki piosence „Thanks for the Memory”. Inną istotną rolą w jej karierze był udział w kryminale „Illegal Traffic” (1938) oraz w westernie „The Llano Kid” (1939). Judith Barrett pozostawała aktywną aktorką kontraktową, która sprawnie odnajdywała się w różnych gatunkach filmowych, od lekkich fars po produkcje historyczne. W 1940 roku jej kariera zawodowa dobiegła końca po ślubie z Lindsayem Howardem, znanym hodowcą koni wyścigowych i synem partnera biznesowego Binga Crosby’ego. Małżeństwo to wprowadziło ją do najwyższych sfer towarzyskich Kalifornii, co skutkowało całkowitym wycofaniem się z przemysłu filmowego. Po rozwodzie z Howardem w 1952 roku wyszła za mąż za Jacka Stewarta, z którym pozostała w związku aż do jego śmierci. Mimo krótkiego czasu spędzonego w Hollywood, jej filmografia obejmuje ponad dwadzieścia tytułów dokumentujących złotą erę systemu studyjnego. Po zakończeniu kariery rzadko pojawiała się w mediach, wybierając stabilizację i życie prywatne poza sferą publiczną. Judith Barrett zmarła 10 marca 2000 roku w Palm Desert w Kalifornii w wieku 91 lat. Przez dekady prowadziła spokojne życie, pozostając jedną z ostatnich żyjących aktorek, które brały udział w produkcjach z okresu narodzin wielkich dźwiękowych eposów Hollywood. Jej biografia to przykład losów artystki, która po dekadzie intensywnej pracy w Fabryce Snów świadomie zrezygnowała z kariery na rzecz życia rodzinnego. W pamięci historyków kina pozostaje jako twarz przejściowego okresu kinematografii, łącząca urok dawnego Hollywood z nowoczesnym stylem gry aktorskiej lat 30.