Glenda Farrell przyszła na świat 30 czerwca 1904 roku w Enid w stanie Oklahoma. Wczesne lata życia spędziła przemieszczając się wraz z rodziną, ostatecznie osiadając na stałe w Kalifornii, a później w Nowym Jorku, gdzie kształciła swój warsztat sceniczny. Była cudownym dzieckiem, debiutując na scenie już w wieku siedmiu lat jako Little Eva w przedstawieniu „Uncle Tom's Cabin”. Z zawodu była aktorką teatralną, filmową i telewizyjną, która na trwałe zapisała się w historii kina jako uosobienie bystrej, szybkiej w słowach i niezależnej kobiety ery Pre-Code. Choć na ekranie kojarzono ją głównie z platynowym blondem, naturalnie była szatynką. Pracę zawodową rozpoczęła na deskach teatrów, a w 1929 roku zadebiutowała na Broadwayu w sztuce „Skidding”. Prawdziwy przełom w jej karierze nastąpił po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Warner Bros. na początku lat 30. W 1932 roku została wyróżniona tytułem WAMPAS Baby Star, stając w jednym szeregu z takimi sławami jak Ginger Rogers czy Gloria Stuart. Do jej najważniejszych osiągnięć należą role w klasykach kina gangsterskiego, takich jak „Mały Cezary” (1931), gdzie wystąpiła u boku Edwarda G. Robinsona, oraz „Jestem zbiegiem” (1932) z Paulem Muni. Wystąpiła również w kultowym „Gabinecie figur woskowych” (1933). Jej kreacja Florence Dempsey w tym filmie jest uważana za jedną z pierwszych w historii kina, w której kobieta-reporterka jest aktywną bohaterką rozwiązującą zagadkę, a nie zaledwie damą w opałach. Ogromną popularność przyniósł jej cykl filmów o nieustraszonej reporterce Torchy Blane. Twórca Supermana, Jerry Siegel, oficjalnie potwierdził, że to właśnie Farrell jako Torchy zainspirowała wygląd i charakter dziennikarki Lois Lane. Aktorka często współpracowała z Joan Blondell, występując z nią w aż dziewięciu filmach i tworząc kultowy archetyp blondynek szukających szczęścia w takich produkcjach jak „Havana Widows”. Mimo imponującego dorobku obejmującego ponad sto ról, nigdy nie otrzymała nominacji do Oscara. Sukcesy odnosiła jednak w telewizji – w 1963 roku zdobyła nagrodę Emmy za rolę Marthy Morrison w odcinku „A Cardinal Act of Mercy” serialu medycznego „Ben Casey”. Jej pożegnaniem z wielkim ekranem był film „Tiger by the Tail” (1970). W życiu prywatnym była dwukrotnie zamężna. Jej pierwszym mężem był Thomas Cheroke, z którym wzięła ślub w 1921 roku. Z tego związku narodził się syn Tommy, który w późniejszych latach jako aktor przyjął pseudonim Tommy Farrell lub Tommy Richards. Małżeństwo to ostatecznie zakończyło się rozwodem. W 1941 roku poślubiła doktora Henry'ego Rossa, wybitnego nowojorskiego chirurga i pułkownika armii Stanów Zjednoczonych. Tworzyli niezwykle zgodny związek, który przetrwał aż do jej śmierci. Podczas II wojny światowej aktorka aktywnie angażowała się w działalność American Theatre Wing, organizując pomoc dla żołnierzy na Wschodnim Wybrzeżu. Zawsze stawiała spokojne życie rodzinne w Nowym Jorku wyżej od blichtru Fabryki Snów. Glenda Farrell zmarła 1 maja 1971 roku w Nowym Jorku. Przyczyną zgonu był nowotwór płuc, z którym aktorka zmagała się pod koniec życia, nadal pracując – w 1969 roku zagrała jeszcze na Broadwayu w sztuce „Forty Carats” mimo postępującej choroby. Odeszła w wieku 66 lat. Dzięki wojskowej przeszłości i randze pułkownika jej drugiego męża, została pochowana na prestiżowym cmentarzu akademii wojskowej West Point Cemetery w stanie Nowy Jork. Aktorka słynęła z niesamowitego wyczucia komediowego oraz karabinowego tempa wygłaszania dialogów. Obok Lee Tracy'ego była uznawana za najszybciej mówiącą gwiazdę w Hollywood, co idealnie wpisywało się w dynamiczny styl produkcji wytwórni Warner Bros. Jej wizerunek platynowej blondynki o cynicznym usposobieniu, ale złotym sercu, stał się jednym z najchętniej powielanych archetypów w tamtej dekadzie. Posiada swoją gwiazdę przy 6524 Hollywood Boulevard na Walk of Fame. Do dziś uchodzi za ikonę wczesnej ekranowej emancypacji, kreującą postacie inteligentnych, sprytnych kobiet, które z łatwością potrafiły dorównać najtwardszym filmowym bohaterom.