David Landau, urodzony jako David Magee 9 marca 1879 roku w Filadelfii w stanie Pensylwania, był synem Roberta i Margaret Magee. Kształcił się w lokalnych szkołach w Filadelfii, a swoją drogę zawodową związał z aktorstwem po ponad dwudziestu latach pracy w teatrach objazdowych typu „stock companies”, z którymi odwiedził niemal wszystkie stany USA. Z zawodu był aktorem teatralnym i filmowym, który stał się fenomenem Hollywood, rozpoczynając karierę ekranową dopiero w wieku 52 lat. Przyjął nazwisko panieńskie swojej żony, aktorki Frances Landau, jako swój pseudonim artystyczny. Karierę filmową rozpoczął w 1931 roku, gdy reżyser King Vidor powierzył mu powtórzenie roli brutalnego Franka Maurranta w filmowej adaptacji sztuki „Street Scene”, w której Landau odnosił wcześniej sukcesy na Broadwayu. W ciągu zaledwie trzech lat wystąpił w około 33 produkcjach, stając się symbolem ery Pre-Code. Do jego najważniejszych i najbardziej przerażających kreacji należy rola okrutnego strażnika więziennego w „I Am a Fugitive from a Chain Gang” u boku Paula Muni. Współpracował z największymi gwiazdami tamtej epoki, grając w takich filmach jak „Taxi!” z Jamesem Cagneyem, „Horse Feathers” z braćmi Marx oraz „She Done Him Wrong” z Mae West. Jego znakiem rozpoznawczym były głęboko osadzone, smutne oczy i surowa linia szczęki, które budowały atmosferę zagrożenia. Ostatnim ekranowym występem aktora był film „The Man with Two Faces” z 1934 roku. Aktor był żonaty z aktorką Frances Landau (właściwie Madeline Frances Walker), z którą przez lata występował na scenach teatralnych. Para miała jedną córkę, Edith Landau, która w przeciwieństwie do rodziców wybrała życie z dala od przemysłu rozrywkowego. Mimo sukcesów w Hollywood, Landau pozostawał człowiekiem niezwykle cichym i skromnym, regularnie wspierając finansowo swoją rodzinę w Pensylwanii. Pod koniec 1934 roku jego stan zdrowia gwałtownie się pogorszył; zaczął zapominać kwestii na planie, co było pierwszym objawem postępującej choroby. Zmagał się z głęboką depresją i załamaniem nerwowym, co doprowadziło do próby samobójczej poprzez nadużycie leków na kilka miesięcy przed śmiercią. David Landau zmarł 20 września 1935 roku w Hollywood w wieku 56 lat. Przyczyną zgonu był udar mózgu, będący następstwem wcześniejszych problemów zdrowotnych, które definitywnie zakończyły jego intensywną karierę. Został pochowany na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery w Los Angeles. Przez wiele dziesięcioleci jego miejsce spoczynku pozostawało nieoznaczone, co stanowiło smutny kontrast do rozpoznawalności, jaką cieszył się w złotym wieku kina. Jego styl gry był prekursorski dla nowoczesnego realizmu, co sprawia, że jego kreacje z lat 30. pozostają wyjątkowo autentyczne w odbiorze dla współczesnego widza. James Cagney wspominał go jako „przerażającą maszynę do grania”, podkreślając metamorfozę, jaką cichy prywatnie Landau przechodził po wejściu przed kamerę. Był aktorem tak pożądanym, że największe studia, takie jak Warner Bros., Paramount i MGM, regularnie „pożyczały” go sobie nawzajem do kluczowych ról drugoplanowych. Mimo bardzo krótkiej aktywności w filmie, zapisał się w historii jako jeden z najbardziej przekonujących ekranowych złoczyńców czasów przed wprowadzeniem Kodeksu Haysa.