Ronald Charles Colman urodził się 9 lutego 1891 roku w Richmond w Wielkiej Brytanii. Brytyjski aktor występujący przede wszystkim w amerykańskich filmach, był jedną z czołowych gwiazd Złotego Wieku. Wychował się w Ealing jako syn odnoszącego sukcesy handlarza jedwabiem. Uczęszczał do szkoły z internatem w Sussex, gdzie odkrył teatr amatorski. Zamierzał studiować w Cambridge i zostać inżynierem, ale po śmierci ojca kosztowała zabrakło niezbędnego wsparcia finansowego. Wstąpił do London Scottish Regionals i po wybuchu I wojny światowej został wysłany do Francji. Poważnie ranny w bitwie pod Messines – został zagazowany; zaledwie dwa miesiące po wypłynięciu do Francji wyłączono go ze służby. Po dojściu do zdrowia próbował wstąpić do służby konsularnej, ale przypadkowe spotkanie zapewniło mu niewielką rolę w londyńskiej sztuce. Porzucił inne plany i skoncentrował się na teatrze, za co został nagrodzony kolejnymi coraz bardziej znaczącymi rolami. Dorobił się niewielkich oszczędności, występując w kilku mniej znanych filmach i w 1920 roku wyruszył do Nowego Jorku w nadziei, że odniesie tam większy sukces niż w pogrążonej wojną Anglii. Po dwóch latach – ledwo wiążąc koniec z końcem – dostał w końcu pracę w broadwayowskim hicie „La Tendresse”. Reżyser Henry King dostrzegł go w tym przedstawieniu i obsadził w głównej roli w produkcji „Biała siostra” (1923). Sukces, który odniósł, zaowocował kontraktem z Samuelem Goldwynem i rozpoczęła się jego kariera czołowego bohatera hollywoodzkiego. Stał się niezwykle popularną gwiazdą kina niemego – romansów i filmów przygodowych. Pojawienie się dźwięku sprawiło, że jego niezwykle piękny głos stał się jeszcze ważniejszy dla przemysłu filmowego. Z ogromnym rozmachem grał wyrafinowane, przemyślane i uczciwe postacie, ale kiedy przyszło mu zagrać też inne role, po mistrzowsku zachowywał się awanturniczo, np. w produkcji „Więzień królewski” (1937). Dziesięć lat później otrzymał Oscara za znakomitą kreację udręczonego aktora w „Podwójnym życiu” (1947). Duża część jego późniejszej kariery była poświęcona „The Halls of Ivy”, audycji radiowej, która w 1954 roku została przeniesiona do telewizji jako serial. Pracował niemal do końca życia. Zmarł w wieku 67 lat po krótkiej chorobie płuc, 15 maja 1958 roku w Kalifornii w USA. Pozostawił drugą żonę, aktorkę Benitę Hume i córkę Juliet Benitę Colman.