Charles Morton urodził się 28 stycznia 1908 roku w stanie Illinois w Stanach Zjednoczonych. Swoją karierę aktorską rozpoczął w okresie dynamicznego rozwoju przemysłu filmowego, szybko zwracając uwagę wytwórni dzięki młodzieńczej prezencji oraz predyspozycjom do ról romantycznych bohaterów. Już w końcu drugiej dekady XX wieku związał się z wytwórnią Fox Film Corporation, gdzie znalazł się w gronie obiecujących młodych aktorów, którym powierzano coraz bardziej znaczące role. Przełom w jego karierze nastąpił pod koniec lat dwudziestych XX wieku, kiedy otrzymał główną rolę w filmie „Cztery diabły” z 1928 roku w reżyserii Friedricha Wilhelma Murnaua. Produkcja ta, uznawana dziś za jedno z najważniejszych zaginionych dzieł w historii kina, była w momencie premiery dużym przedsięwzięciem artystycznym i potwierdzeniem wysokiej pozycji aktora w strukturach studia Fox. Udział w filmie Murnaua, jednego z najwybitniejszych twórców epoki, świadczył o znacznym potencjale Mortona i jego miejscu wśród najważniejszych młodych gwiazd tamtego okresu. W tym samym czasie wystąpił również w filmie „Four Sons” z 1928 roku w reżyserii Johna Forda, gdzie zagrał jedną z istotnych ról, co dodatkowo umocniło jego pozycję jako ekranowego amanta. W 1929 roku ponownie pojawił się u boku Janet Gaynor w filmie „Christina”, kontynuując współpracę z jedną z najważniejszych aktorek swojej epoki. Produkcje te stanowiły szczyt jego kariery i ugruntowały jego wizerunek jako jednego z najbardziej obiecujących aktorów młodego pokolenia Hollywood. Przejście do kina dźwiękowego okazało się jednak momentem przełomowym, który znacząco wpłynął na dalszy rozwój jego kariery. Podobnie jak w przypadku wielu aktorów kina niemego, zmiana technologiczna wiązała się z koniecznością odnalezienia się w nowych realiach przemysłu filmowego. W kolejnych latach Morton stopniowo tracił pozycję pierwszoplanowego aktora, przechodząc do ról drugoplanowych i epizodycznych. Mimo tego pozostał niezwykle aktywny zawodowo przez kolejne dekady. Stał się jednym z najbardziej zapracowanych aktorów epizodycznych w Hollywood, pojawiając się w setkach filmów, często bez wymienienia w czołówce. Jego obecność była częścią szerokiego zaplecza aktorskiego klasycznego systemu studyjnego, a doświadczenie i niezawodność sprawiały, że regularnie angażowano go do scen zbiorowych i ról charakterystycznych. Występował także w wielkich produkcjach, w tym w filmie „Przeminęło z wiatrem” z 1939 roku, gdzie można go dostrzec w scenach zbiorowych. Charles Morton zmarł 26 października 1966 roku w North Hollywood w Kalifornii. Przyczyną śmierci były choroby układu krążenia. Jego kariera stanowi przykład drogi aktora, który osiągnął znaczącą pozycję w epoce kina niemego, a następnie, mimo utraty statusu gwiazdy, pozostał aktywny przez wiele lat, współtworząc codzienną praktykę funkcjonowania hollywoodzkiego systemu filmowego. Pozostaje postacią charakterystyczną dla swojego pokolenia – aktorem, którego największe sukcesy przypadły na okres przełomu technologicznego, a którego dorobek, choć często rozproszony w licznych epizodach, stanowi trwały element historii kina.