Alberto Rabagliati urodził się 26 czerwca 1906 roku w Mediolanie w Lombardii we Włoszech. Był włoskim piosenkarzem, aktorem filmowym i radiowym oraz jedną z najważniejszych postaci włoskiej kultury popularnej XX wieku. Już od młodości przejawiał zainteresowanie muzyką i sceną, co skierowało go na drogę kariery artystycznej. Przełomowym momentem w jego życiu był rok 1927, kiedy wziął udział w międzynarodowym konkursie zorganizowanym przez wytwórnię Fox Film Corporation, mającym na celu znalezienie następcy zmarłego Rudolpha Valentino. Rabagliati pokonał tysiące kandydatów i wygrał casting, co zaowocowało kontraktem w Hollywood. Jego pobyt w Stanach Zjednoczonych trwał jednak stosunkowo krótko, od około 1927 do 1930 roku. Wystąpił w kilku produkcjach, m.in. „Street Angel” (1928), jednak nie odniósł większego sukcesu jako aktor filmowy. To doświadczenie skłoniło go do powrotu do Europy i zmiany kierunku kariery. Po powrocie do Włoch Rabagliati szybko stał się jedną z największych gwiazd muzyki rozrywkowej lat 30. i 40. XX wieku. Współpracował z Orchestra Cetra oraz regularnie występował w radiu, które w tamtym czasie było najważniejszym medium masowym. Jego styl wokalny, inspirowany amerykańskim swingiem, wyróżniał się lekkością, rytmiką i elegancją. W okresie faszyzmu, mimo oficjalnej niechęci władz do kultury amerykańskiej, jego muzyka była akceptowana, ponieważ wykonywał ją w języku włoskim. Stał się symbolem nowoczesnego stylu śpiewania – jego nazwisko dało początek potocznemu określeniu „rabagliatizzare”, oznaczającemu wykonywanie piosenek w synkopowanym, swingującym stylu. Do jego największych przebojów należą „Ma l'amore no” oraz „Ba-ba-baciami piccina”, które stały się ikonami włoskiej muzyki lat 40. i do dziś pozostają klasykami. Często współpracował również z Trio Lescano, a ich wspólne nagrania należą do najważniejszych osiągnięć włoskiej sceny muzycznej tego okresu. Równolegle rozwijał karierę filmową we Włoszech, występując w licznych komediach i filmach muzycznych, w których łączył talent aktorski z umiejętnościami wokalnymi. Do jego ważniejszych filmów należą m.in. „Trent’anni di servizio” (1943), „La vita ricomincia” (1945) oraz „Follie per l’opera” (1948). Jego ekranowy wizerunek opierał się na elegancji, uroku osobistym i poczuciu humoru, co uczyniło go jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci włoskiego kina popularnego. Po II wojnie światowej kontynuował działalność artystyczną, koncentrując się głównie na muzyce, radiu i występach estradowych. Pozostał aktywny zawodowo przez wiele lat, utrzymując silną pozycję w świecie włoskiej rozrywki. W życiu prywatnym był związany z Marią Antoniettą Valli, z którą miał dzieci. Alberto Rabagliati zmarł 7 marca 1974 roku w Rzymie w Lacjum na skutek zakrzepicy mózgowej. Pozostaje jedną z kluczowych postaci włoskiej kultury popularnej – artystą, który połączył wpływy amerykańskiego swingu z włoską tradycją muzyczną, tworząc styl definiujący całe pokolenie i mający trwały wpływ na rozwój europejskiej muzyki rozrywkowej.