Sylvia Sidney urodziła się 8 sierpnia 1910 roku w Bronksie w Nowym Jorku jako Sophia Kosow. Jej ojciec był pochodzenia rosyjsko-żydowskiego, a matka rumuńsko-żydowskiego; ten etniczny rys urody stał się jej wielkim atutem w latach 30. XX wieku, gdy często obsadzano ją w rolach imigrantek, co nadawało jej kreacjom niezwykły autentyzm. Na Broadwayu zadebiutowała jako nastolatka, a w 1931 roku podpisała kontrakt z Paramount Pictures, zastępując Clarę Bow w filmie „City Streets”. Szybko stała się uosobieniem postaci z klasy robotniczej w tzw. „tenement tragedies” (tragediach czynszowych), takich jak „An American Tragedy” (1931) czy „Street Scene” (1931). Choć za te role była uwielbiana, sama Sidney szczerze nienawidziła wizerunku wiecznej ofiary, twierdząc z właściwym sobie sarkazmem, że płacenie jej za płacz to najłatwiejszy sposób zarabiania pieniędzy w Hollywood. W latach 30. aktorka stała się muzą Fritza Langa, występując w jego nieformalnym cyklu dramatów społecznych: „Jestem niewinny” (1936), „Tylko raz żyjemy” (1937) oraz „You and Me” (1938). Współpracowała także z Alfredem Hitchcockiem przy filmie „Sabotage” (1936). Sidney świadomie odrzucała propozycje udziału w wielkich eposach, takich jak „Cimarron” (1931), uważając, że jej ekspresja najlepiej sprawdza się w dusznych, miejskich sceneriach. Aby radzić sobie ze stresem na planach filmowych, oddawała się swojej wielkiej pasji – haftowi gobelinowemu (needlepoint). Stała się prawdziwą ekspertką w tej dziedzinie, publikując popularne podręczniki „Sylvia Sidney's Needlepoint Book” oraz „The Sylvia Sidney Question and Answer Book on Needlepoint”, czym zyskała status pionierki komercjalizacji hobby wśród gwiazd. Po okresie dominacji w kinie dramatycznym Sidney powróciła na deski teatru, a do filmu wróciła jako wybitna aktorka charakterystyczna. W 1974 roku otrzymała nominację do Oscara za drugoplanową rolę w „Summer Wishes, Winter Dreams”. Nowe pokolenia widzów pokochały ją za współpracę z Timem Burtonem. W „Beetlejuice” (1988) zagrała Juno, urzędniczkę w zaświatach; Burton, nawiązując do faktu, że Sidney była nałogową palaczką, wprowadził makabryczny żart wizualny, w którym postać Juno wypuszcza dym papierosowy przez dziurę w gardle. Jej ostatnią regularną rolą serialową była postać Fisher w nowej wersji „Fantasy Island” z 1998 roku, nadawanej niedługo przed jej śmiercią. W życiu prywatnym Sylvia Sidney była trzykrotnie zamężna (Bennett Cerf, Luther Adler, Carlton Alsop). Jej jedyny syn, Jacob Adler, zmarł w 1987 roku na skutek powikłań związanych ze stwardnieniem rozsianym (MS), co było dla niej ogromnym ciosem. Aktorka zmarła 1 lipca 1999 roku w Nowym Jorku w wieku 88 lat z powodu nowotworu gardła. Pozostawiła po sobie dorobek obejmujący siedem dekad, ewoluując od twarzy wielkiego kryzysu, przez symbol realizmu psychologicznego, aż po ekscentryczną ikonę nowoczesnego kina fantasy. Jej biografia to zapis losów silnej kobiety, która potrafiła narzucić Hollywood własne zasady, uciekając od schematów na rzecz ról o głębokiej, skomplikowanej strukturze emocjonalnej.