Dolores del Río, urodzona jako María de los Dolores Asúnsolo y López Negrete 3 sierpnia 1904 roku w Victoria de Durango w Meksyku, była jedną z pierwszych latynoamerykańskich gwiazd kina i jedną z najważniejszych aktorek Hollywood w latach 1920–1940. Jej uroda, elegancja i ekranowa charyzma przyniosły jej nie tylko ogólnoświatową popularność w czasach kina niemego i wczesnego kina dźwiękowego, lecz także trwałe miejsce w historii filmu jako symbolu międzynarodowego sukcesu aktorskiego. Dorastała w Meksyku i bardzo wcześnie rozpoczęła naukę tańca oraz aktorstwa, co przygotowało ją do późniejszej kariery scenicznej i filmowej. W młodości poślubiła Jaime’a Martínez del Río, członka zamożnej rodziny, z którym wyruszyła do Los Angeles, gdzie zaczęła stawiać pierwsze kroki w przemysłu filmowym. Jej debiut na ekranie nastąpił w latach 20., kiedy kino niemego było w pełni rozkwitu, a Hollywood poszukiwało nowych twarzy i typów aktorek, które mogły zaświadczyć o egzotycznym pięknie i nowej jakości sceniczną obecnością. Kariera Dolores del Río szybko nabrała rozmachu i wkrótce stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek kina niemego. Wystąpiła w szeregu filmów, które potwierdziły jej talent i przyniosły popularność zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i poza ich granicami. Do najważniejszych produkcji z jej udziałem z tego okresu należą „Joanna” (1925), „Resurrection” (1927), „The Loves of Carmen” (1927). Jej gra charakteryzowała się elegancją, wyrafinowaniem i zdolnością do budowania postaci o silnej osobowości, co odróżniało ją od wielu jej rówieśniczek. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego Dolores del Río kontynuowała karierę z sukcesem, co nie wszystkim aktorkom niemym się udawało. W latach 30. zagrała w takich filmach jak „Flying Down to Rio” (1933), gdzie pojawiła się w jednym z najbardziej pamiętnych musicalowych debiutów Freda Astaire’a i Ginger Rogers, „Brazil” (1934), „Journey into Fear” (1943). Jej role w filmach dźwiękowych często podkreślały zarówno emocjonalną, jak i fizyczną obecność na ekranie, co sprawiło, że pozostała jedną z najcenniejszych aktorek swojej epoki. Po okresie sukcesów w Hollywood Dolores del Río w połowie lat 40. wróciła do Meksyku, gdzie kontynuowała karierę filmową jako gwiazda kina złotej ery meksykańskiej kinematografii. Wśród jej najbardziej cenionych ról w kraju ojczystym znajdują się występy w „Flor silvestre” (1943), „Doña Perfecta” (1951) oraz „Las abandonadas” (1949), które przyniosły jej krytyczne uznanie i liczne nagrody, w tym prestiżową nagrodę Ariel dla najlepszej aktorki. Życie prywatne Dolores del Río było równie barwne jak jej kariera filmowa. Po rozwodzie z Martínez del Río w 1928 roku wyszła za mąż za Cedrika Gibbonsa, wpływowego artystę i projektanta wytwórni MGM, co wzmocniło jej pozycję w środowisku hollywoodzkim. Miała także burzliwy związek z Orsonem Wellesem, jednym z najważniejszych reżyserów i aktorów XX wieku. Mimo tych romansów i małżeństw pozostała postacią elegancką i pełną osobistej klasy, unikając skandali typowych dla hollywoodzkiego życia tabloidowego. Dolores del Río zmarła 11 kwietnia 1983 roku w Newport Beach w Kalifornii w wieku 78 lat wskutek naturalnych przyczyn zdrowotnych. Jej wkład w kino został uhonorowany licznymi wyróżnieniami, w tym gwiazdą na hollywoodzkim Walk of Fame oraz wieloma nagrodami filmowymi w Meksyku.