Otakar Kosek – reżyser filmowy, teatralny i telewizyjny – urodził się 14 października 1944 roku w Brnie (wówczas w Protektoracie Czech i Moraw). W latach 50. jego rodzina musiała się wyprowadzić z tego miasta z powodów politycznych, dzieciństwo spędził więc w Pradze, skąd pochodziła jego matka. Początkowo nie ukończył szkoły średniej i nie mógł pójść na studia, kształcił się zatem w profesji zecera w Turnovie. Najpierw pracował jako robotnik na Dworcu Głównym w Pradze, później jako pomocnik sceniczny w tamtejszym Teatrze Narodowym. W latach 60. rozpoczął edukację na Wydziale Teatralnym Akademii Sztuk Scenicznych (czes. Divadelní fakulta Akademie múzických umění) w Pradze, gdzie studiował reżyserię (1967–1972). W latach 1972–1987 wykonywał różne zlecenia dla telewizji – w Pradze oraz oddziałach regionalnych, w Ostrawie i Gottwaldovie (obecnie Zlin). W 1987 otrzymał stały etat reżysera w tym ostatnim mieście, ale w 1989 przeniósł się do Ostrawy. W roku 1995 powrócił do Pragi, gdzie został publicystą w gazetach „Slovo” a „Metro”. Zasłynął jako współtwórca popularnych seriali – „Bakaláři” (1975), „Bez ženské a bez tabáku” (1980), „Ďábel v Praze” (1996), „Ulice” (2005). Nakręcił także filmy fabularne, m.in.: „Bratranec Pons” (1973), „Návštěva z vesmíru” (1977), „Únosy bez výkupného” (1983). Jego produkcje dla dzieci – „Łukasz” (czes. „Lukáš”; 1982) i „Už se nebojím” (1984) – zostały docenione na arenie międzynarodowej. Dla telewizji zrealizował ponad sto produkcji (fabularnych i dokumentalnych), obecnie są niestety w większości zapomniane. Jako reżyser teatralny pracował w Ostrawie, Opawie i Pradze. Był też twórcą radiowym, scenarzystą, dramaturgiem, a ponadto pedagogiem Uniwersytetu Śląskiego w Opawie (czes. Slezská univerzita v Opavě). Jego żoną była Helena Winkelmannová. Zmarł 21 lutego 2022 roku w wieku siedemdziesięciu siedmiu lat.