Alma Bennett urodziła się 9 kwietnia 1904 roku w Seattle w stanie Waszyngton w Stanach Zjednoczonych. Karierę artystyczną rozpoczęła jako tancerka i performerka sceniczna, co otworzyło jej drogę do pracy w rodzącym się przemyśle filmowym. Już od końca drugiej dekady XX wieku zaczęła pojawiać się na ekranie – jej pierwsze role filmowe datowane są na 1919 rok, kiedy wystąpiła m.in. w produkcjach takich jak „The Crimson Gardenia”. W tym okresie była związana z wytwórnią Macka Sennetta, gdzie należała do słynnej grupy „Bathing Beauties”, czyli „kąpiących się piękności”, które stanowiły jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów komedii slapstickowych tamtych lat. To właśnie tam ukształtował się jej ekranowy wizerunek i zdobyła pierwszą popularność. Przełom w jej karierze nastąpił w połowie lat dwudziestych, kiedy zaczęła otrzymywać bardziej znaczące role w produkcjach fabularnych. Najważniejszym filmem w jej dorobku pozostaje „The Lost World” (1925), w którym wcieliła się w postać Gladys Hungerford. Produkcja ta, będąca jedną z pierwszych wielkich ekranowych adaptacji twórczości Arthura Conan Doyle’a, zapisała się w historii kina dzięki nowatorskim efektom specjalnym i do dziś pozostaje jednym z najważniejszych filmów epoki niemego kina. W kolejnych latach występowała w wielu produkcjach, zarówno dramatycznych, jak i rozrywkowych, budując swoją pozycję jako aktorka o wyrazistej prezencji ekranowej. Pojawiła się m.in. w „The Barker” (1928) w reżyserii George’a Fitzmaurice’a, gdzie partnerowała Milton Sills, oraz w „The Woman I Love” (1929). Był to okres, w którym próbowała odnaleźć się w realiach przełomu technologicznego między kinem niemym a dźwiękowym. Jej kariera uległa jednak załamaniu na początku lat trzydziestych. W przeciwieństwie do wielu aktorek, które stopniowo traciły znaczenie wraz z nadejściem kina dźwiękowego, w jej przypadku kluczową rolę odegrały problemy osobiste. Zmagała się z uzależnieniem od alkoholu, co negatywnie wpłynęło na jej zdolność do pracy i doprowadziło do stopniowego wycofania się z branży filmowej. W życiu prywatnym była trzykrotnie zamężna – jej mężami byli aktor Fred Whitman, reżyser Harry Edwards oraz James „Spike” Murphy. Jej życie osobiste, podobnie jak kariera, bywało przedmiotem zainteresowania prasy i kronik towarzyskich epoki. Alma Bennett zmarła 16 września 1958 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych. Jako przyczynę śmierci podaje się problemy zdrowotne, w tym niewydolność serca, choć bezpośrednim czynnikiem mogły być powikłania związane z zapaleniem płuc. Alma Bennett pozostaje jedną z charakterystycznych postaci późnego kina niemego – aktorką, która przeszła drogę od popularnej performerki komediowej do gwiazdy dużych produkcji, a jej udział w „The Lost World” zapewnił jej trwałe miejsce w historii wczesnego kina.