Dorothea Wieck urodziła się 3 stycznia 1908 roku w Davos w Szwajcarii. Karierę artystyczną rozpoczęła na scenie teatralnej w Niemczech, gdzie zdobyła klasyczne wykształcenie aktorskie i szybko zwróciła na siebie uwagę reżyserów. Przełom nastąpił na początku lat 30., kiedy zadebiutowała w kinie dźwiękowym i już wkrótce stworzyła jedną z najbardziej znaczących ról w historii europejskiego filmu. W „Mädchen in Uniform” (1931) wcieliła się w postać nauczycielki Fräulein von Bernburg – kreację, która przeszła do historii nie tylko dzięki subtelności gry, ale także odwadze obyczajowej, związanej z delikatnie zarysowanym wątkiem homoerotycznym. Sukces filmu był międzynarodowy, a sama Wieck została okrzyknięta „Madonną ekranu” ze względu na swoją klasyczną, niemal renesansową urodę. Popularność przyniosła jej kontrakt z wytwórnią Paramount Pictures i wyjazd do Hollywood na początku lat 30. Wystąpiła tam w filmach „Cradle Song” (1933), gdzie zagrała zakonnicę, oraz „Miss Fane's Baby Is Stolen” (1934). Jej kariera w Stanach Zjednoczonych była jednak krótka – Wieck odmówiła dostosowania się do oczekiwań amerykańskiego przemysłu filmowego i „amerykanizacji” swojego wizerunku. Jej chłodna, zdystansowana obecność sceniczna nie spotkała się z pełnym zrozumieniem publiczności, co skłoniło ją do powrotu do Europy. Po powrocie do Niemiec w 1934 roku kontynuowała pracę w filmie i teatrze, występując także w produkcjach powstających w okresie III Rzeszy. Choć nie była związana z działalnością polityczną, jej udział w niektórych filmach z tego okresu – w tym produkcjach o charakterze propagandowym – sprawił, że po zakończeniu wojny objęto ją czasowym zakazem wykonywania zawodu. Po jego zniesieniu powróciła do pracy scenicznej, gdzie z czasem zdobyła status jednej z najważniejszych aktorek powojennego teatru niemieckiego. W kolejnych dekadach koncentrowała się głównie na działalności teatralnej, stając się jedną z czołowych postaci scen berlińskich. Do filmu wracała rzadziej, jednak jednym z istotnych momentów jej późniejszej kariery był występ w „Czasie życia i czasie śmierci” (1958) w reżyserii Douglasa Sirka, który przypomniał ją międzynarodowej publiczności. Jej styl gry – oparty na wewnętrznym napięciu, dyscyplinie i emocjonalnej głębi – pozostawał niezmienny przez całe życie artystyczne. W życiu prywatnym była spokrewniona ze znanym skrzypkiem Helmutem Zachariasem, będąc jego kuzynką. Stroniła od rozgłosu, koncentrując się przede wszystkim na pracy i rozwoju artystycznym. Dorothea Wieck zmarła 19 lutego 1986 roku w Berlinie w Niemczech. Pozostaje jedną z najważniejszych aktorek europejskiego kina i teatru XX wieku – artystką, która dzięki swojej odwadze artystycznej, wyjątkowej prezencji i konsekwencji w wyborach zawodowych zapisała się trwale w historii filmu, zwłaszcza dzięki roli w „Mädchen in Uniform”, uznawanej za jedno z najbardziej przełomowych dzieł swojej epoki.