Harry Houdini, właściwie Erik Weisz, urodził się 24 marca 1874 roku w Budapeszcie na terenie ówczesnych Austro-Węgier. Był jednym z najsłynniejszych iluzjonistów i artystów estradowych w historii, światową ikoną sztuki ucieczek, a zarazem jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci kultury popularnej przełomu XIX i XX wieku. Choć do historii przeszedł przede wszystkim jako magik, odegrał również istotną rolę w rozwoju wczesnego kina, występując w filmach niemych i współtworząc ich widowiskowy charakter. W dzieciństwie wraz z rodziną wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i wychowywał się w skromnych warunkach. Już jako nastolatek interesował się akrobatyką, sportem i sztuką iluzji, inspirując się dokonaniami wcześniejszych prestidigitatorów, od których przyjął sceniczne nazwisko Houdini, nawiązujące do francuskiego iluzjonisty Jeana Eugène’a Robert-Houdina. Wraz z upływem lat wypracował własny, unikatowy styl, oparty nie tyle na klasycznej magii, ile na fizycznej sprawności, wytrzymałości i umiejętności uwalniania się z pozornie niemożliwych więzów. Międzynarodową sławę przyniosły mu spektakularne pokazy ucieczek z kajdan, zamkniętych cel więziennych, skrzyń zanurzanych w wodzie oraz słynny numer uwalniania się z kaftana bezpieczeństwa, wykonywany publicznie, często wysoko nad ziemią. Houdini świadomie budował wokół siebie legendę niepokonanego artysty, a jego występy przyciągały tłumy widzów w Europie i Ameryce. Jednocześnie prowadził intensywną działalność publicystyczną i polemiczną, szczególnie w późniejszych latach życia, kiedy zaangażował się w walkę z fałszywymi mediami spirytystycznymi, które uważał za oszustów żerujących na ludzkiej wierze i żałobie. Równolegle z działalnością estradową Houdini zainteresował się kinem, dostrzegając w nim nowe medium umożliwiające utrwalenie widowiskowości jego popisów. W latach dziesiątych i dwudziestych XX wieku wystąpił w kilku filmach niemych, w których wykorzystywał swoje umiejętności fizyczne i wizerunek nieustraszonego bohatera. Do najważniejszych i potwierdzonych filmów z jego udziałem należą „The Master Mystery” z 1919 roku, serial filmowy łączący sensację z elementami science fiction, „The Grim Game” z 1919 roku, znany z autentycznego, niezwykle niebezpiecznego wypadku lotniczego uchwyconego na taśmie, oraz „Terror Island” z 1920 roku. Jego ostatnim filmem był „Haldane of the Secret Service” z 1923 roku. Choć jego kariera filmowa była stosunkowo krótka, stanowi ważny przykład przenikania się sztuki estradowej i wczesnego kina akcji. Życie prywatne Harry’ego Houdiniego było stabilniejsze niż sugerował jego publiczny wizerunek. W 1894 roku poślubił Wilhelminę Beatrice Rahner, znaną jako Bess Houdini, która przez wiele lat była jego sceniczną partnerką i najbliższą współpracowniczką. Małżeństwo to przetrwało do jego śmierci, choć para nie doczekała się dzieci. Szczególne miejsce w życiu Houdiniego zajmowała również relacja z matką, której śmierć miała ogromny wpływ na jego późniejsze zainteresowanie tematyką życia pozagrobowego, a następnie na zdecydowaną krytykę ruchów spirytystycznych. Harry Houdini zmarł 31 października 1926 roku w Detroit w stanie Michigan w wieku 52 lat. Przyczyną śmierci było zapalenie otrzewnej spowodowane pęknięciem wyrostka robaczkowego, którego stan miał się pogorszyć po uderzeniach w brzuch zadanych mu kilka dni wcześniej podczas nieformalnej demonstracji jego rzekomej odporności fizycznej. Jego śmierć odbiła się szerokim echem na całym świecie i stała się częścią legendy otaczającej jego postać. Po śmierci Harry Houdini został pochowany na cmentarzu Machpelah Cemetery w Queens w Nowym Jorku, w rodzinnym grobowcu. Z perspektywy historycznej pozostaje jedną z najbardziej wpływowych postaci w dziejach iluzji, symbolizującą połączenie siły fizycznej, dyscypliny umysłu i świadomie budowanego wizerunku medialnego. Jego działalność wywarła trwały wpływ nie tylko na sztukę magiczną, lecz także na rozwój widowiskowego kina akcji, a nazwisko Houdini do dziś funkcjonuje jako synonim niemożliwej ucieczki i absolutnej kontroli nad własnym ciałem i legendą.