Trixie Friganza urodziła się 29 listopada 1870 roku w Grenoli w stanie Kansas w Stanach Zjednoczonych jako Delia O’Callaghan. Była amerykańską aktorką teatralną i filmową oraz jedną z największych gwiazd wodewilu i Broadwayu przełomu XIX i XX wieku. Jej ojciec był pochodzenia hiszpańskiego, a matka irlandzkiego. Wbrew woli rodziców, w wieku zaledwie 16 lat uciekła z domu, by dołączyć do zespołu teatralnego jako chórzystka, rozpoczynając drogę, która uczyniła ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych osobowości scenicznych swojej epoki. Nazwisko „Friganza” przyjęła od panieńskiego nazwiska swojej matki. Już na początku kariery wyróżniała się niezwykłą charyzmą, sceniczną odwagą i talentem komediowym. Szybko zdobyła popularność na scenach wodewilowych i Broadwayu, gdzie stała się jedną z najlepiej opłacanych artystek swoich czasów. Występowała w takich produkcjach jak „The Orchid” (1907), „The Sweetest Girl in Paris” (1910) czy „The Century Girl” (1916), zdobywając uznanie zarówno publiczności, jak i krytyków. Jej styl opierał się na bezpośrednim kontakcie z widzem, autoironii oraz świadomym wykorzystywaniu własnego wizerunku scenicznego. Friganza była postacią przełomową także dlatego, że całkowicie odrzucała obowiązujące kanony urody. Jako kobieta o pełniejszych kształtach uczyniła swoją sylwetkę jednym z największych atutów scenicznych, budując wokół niej humor i przekaz artystyczny. Zyskała przydomek „The Perpetual Flapper”, ponieważ w swoich występach z humorem parodiowała młode, szczupłe dziewczyny epoki jazzu, odwracając stereotypy i redefiniując pojęcie kobiecej atrakcyjności. Była również jedną z pierwszych artystek, które świadomie wykorzystywały swoją popularność do działalności społecznej. Stała się ikoną ruchu sufrażystek i aktywnie walczyła o prawa wyborcze kobiet. W 1908 roku wygłosiła głośne przemówienie w City Hall Park w Nowym Jorku, gdzie przemawiała do tysięcy ludzi, łącząc humor sceniczny z poważnym przekazem społecznym. Regularnie wykorzystywała swoje występy, aby edukować publiczność i zachęcać kobiety do walki o swoje prawa. Na początku lat 20. przeniosła się do Hollywood, gdzie wystąpiła w kilku filmach, m.in. w „Salome” (1923) oraz „The Perfect Flapper” (1924). W erze kina dźwiękowego udowodniła, że jej talent nie ogranicza się do sceny – pojawiła się również w filmie „Free and Easy” (1930) u boku Bustera Keatona, potwierdzając swoją wszechstronność jako artystki komediowej. Poza działalnością sceniczną i filmową była także autorką felietonów prasowych, w których poruszała tematy związane z pewnością siebie, akceptacją własnego ciała i niezależnością kobiet. Jej teksty można uznać za jedne z najwcześniejszych przykładów idei, które dziś określa się mianem body positivity. W życiu prywatnym była żoną menedżera Charlesa A. Goettlera, jednak ich małżeństwo zakończyło się głośnym rozwodem w 1914 roku. W ostatnich latach życia zmagała się z ciężkim artretyzmem, który stopniowo ograniczał jej aktywność. Mimo to pozostała osobą głęboko zaangażowaną społecznie. Cały swój majątek, szacowany na około 100 tysięcy dolarów, przekazała na rzecz zakonu Little Sisters of the Poor. Ostatnie lata spędziła w ich klasztorze w Pasadenie, poświęcając się modlitwie i działalności charytatywnej. Zmarła 27 lutego 1955 roku w Flintridge w Kalifornii w wieku 84 lat. Przyczyną śmierci były powikłania związane z artretyzmem. Trixie Friganza pozostaje jedną z najbardziej niezwykłych postaci swojej epoki – artystką, która nie tylko rozśmieszała publiczność, ale także zmieniała sposób myślenia o kobiecości, niezależności i sile autentyczności, wyprzedzając swoją epokę o całe dekady.