Judith Anderson urodziła się 10 lutego 1897 roku w Adelajdzie w stanie Australia Południowa w Australii jako Frances Margaret Anderson, córka Jamesa Andersona oraz Jessie Margaret Saltmarsh. Jej ojciec był przedsiębiorcą związanym z handlem, natomiast matka wywodziła się z rodziny o brytyjskich korzeniach. Wychowywała się w środowisku sprzyjającym edukacji i kulturze, a już w młodym wieku przejawiała zainteresowanie literaturą i teatrem. Uczęszczała do szkół w Adelajdzie, a następnie podjęła decyzję o rozpoczęciu kariery aktorskiej, przyjmując sceniczne imię Judith Anderson. Karierę sceniczną rozpoczęła w Australii, jednak szybko przeniosła się do Wielkiej Brytanii, a następnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwinęła swoją działalność teatralną. Już w latach 20. zdobyła uznanie jako aktorka dramatyczna, szczególnie w repertuarze klasycznym. Jej występy na Broadwayu przyniosły jej opinię jednej z najwybitniejszych interpretatorek ról szekspirowskich swojego pokolenia. Szczególne uznanie zdobyła za kreacje Lady Makbet oraz Medei, które uchodziły za wzorcowe przykłady intensywnego, psychologicznego aktorstwa. Jej interpretacja sceny obłędu Lady Makbet, w której grała z otwartymi, „niewidzącymi” oczami, została uznana za przełomową i wpłynęła na późniejsze inscenizacje tej postaci. Jednym z największych triumfów w jej karierze teatralnej była rola Medei w adaptacji Robinsona Jeffersa z 1947 roku, za którą otrzymała nagrodę Tony. Krytycy określali jej występ jako „pierwotną siłę natury”, podkreślając niezwykłą intensywność i emocjonalną głębię jej gry. Anderson była również ceniona za swój charakterystyczny głos – niski, dźwięczny i technicznie doskonały – dzięki czemu często występowała jako recytatorka i lektorka. Choć teatr pozostawał jej główną dziedziną działalności, Anderson odniosła również znaczące sukcesy w filmie. Jej najbardziej znaną rolą ekranową była postać pani Danvers w filmie „Rebecca” (1940) („Rebeka”) w reżyserii Alfreda Hitchcocka. Stworzyła tam jedną z najbardziej sugestywnych i niepokojących postaci drugoplanowych w historii kina, za którą otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Jej chłodna, zdyscyplinowana gra oraz sposób poruszania się – niemal bezszelestny i pozbawiony zbędnych gestów – potęgowały atmosferę grozy, a sama aktorka tak głęboko wczuła się w rolę, że według relacji współpracowników nawet Hitchcock odczuwał wobec niej pewien dystans na planie. W kolejnych latach występowała zarówno w filmach, jak i produkcjach telewizyjnych, choć nigdy nie porzuciła teatru, który pozostawał jej artystycznym fundamentem. Pojawiła się m.in. w „Laura” (1944), „The Strange Love of Martha Ivers” (1946) („Dziwna miłość Marthy Ivers”) oraz „Cat on a Hot Tin Roof” (1958) („Kotka na gorącym blaszanym dachu”), tworząc wyraziste role drugoplanowe i potwierdzając swoją wszechstronność. W 1946 roku przyjęła obywatelstwo Stanów Zjednoczonych, rozwijając dalej swoją karierę na Broadwayu i w Hollywood. W 1960 roku została uhonorowana tytułem Dame Commander of the Order of the British Empire (DBE), co stanowiło jedno z najwyższych wyróżnień w jej karierze i potwierdzenie jej międzynarodowego znaczenia jako artystki. Od tego momentu oficjalnie posługiwała się tytułem Dame Judith Anderson. W późniejszych latach nadal pozostawała aktywna zawodowo. W 1970 roku zdobyła nagrodę Emmy za rolę królowej Elżbiety I w produkcji telewizyjnej „Elizabeth the Queen” („Królowa Elżbieta”), co potwierdziło jej wyjątkową zdolność do kreowania postaci historycznych. Nawet w bardzo zaawansowanym wieku podejmowała nowe wyzwania aktorskie – w wieku 87 lat wystąpiła jako Wysoka Kapłanka T’Pau w filmie „Star Trek III: The Search for Spock” (1984), zdobywając uznanie również wśród młodszej widowni i fanów kina science fiction. Judith Anderson była znana z niezwykle silnej osobowości scenicznej, precyzji aktorskiej oraz zdolności do budowania postaci o dużej intensywności emocjonalnej. Często obsadzano ją w rolach autorytarnych, tajemniczych lub budzących niepokój, jednak jej repertuar obejmował szerokie spektrum postaci – od klasycznych bohaterek tragedii po współczesne role dramatyczne. W życiu prywatnym była dwukrotnie zamężna – najpierw z aktorem Benjaminem Harrisonem Lehmanem, a następnie z Lutherem Greene’em. Oba małżeństwa zakończyły się rozwodem. Nie miała dzieci i przez większość życia koncentrowała się na pracy artystycznej. Judith Anderson zmarła 3 stycznia 1992 roku w Santa Barbara w Kalifornii na skutek zapalenia płuc. Pozostaje jedną z najwybitniejszych aktorek teatralnych i filmowych XX wieku, symbolem klasycznego aktorstwa opartego na sile słowa, precyzji i głębokiej analizie psychologicznej postaci. Jej dorobek artystyczny, obejmujący zarówno wielkie role sceniczne, jak i pamiętne kreacje filmowe, stanowi trwałą część dziedzictwa światowej kultury.