Bessie Love urodziła się 10 września 1898 roku jako Juanita Horton w Midland w Teksasie, w rodzinie, która często się przeprowadzała ze względu na pracę jej ojca – poszukiwacza złóż ropy naftowej i gazu. Ostatecznie rodzina osiadła w Los Angeles w Kalifornii. Tam jej matka, dostrzegając szansę na lepszą przyszłość dla córki, zaaranżowała spotkanie z samym D.W. Griffithem, pionierem kina, który pracował dla Biograph Studios. Griffith, znany ze swojego talentu do odkrywania nowych gwiazd, natychmiast dostrzegł potencjał w drobnej, uroczej Juanicie. To on nadał jej pamiętny pseudonim sceniczny Bessie Love. Jak opowiadała aktorka, Griffith miał powiedzieć: „Bessie, bo każde dziecko może to wymówić. I Love, bo chcemy, żeby wszyscy ją kochali!”. Griffith zaoferował jej rolę w swoim kolejnym filmie, co zapoczątkowało jej błyskawiczną karierę. Kariera Bessie nabrała tempa w erze kina niemego. Szybko stała się znana z ról niewinnych dziewcząt, a później modnych, nowoczesnych flapperek, które podbiły serca publiczności lat 20. XX wieku. Jej ekranowymi partnerami byli ówcześni giganci, tacy jak Douglas Fairbanks Sr. i William S. Hart. Miała zaszczyt pojawić się w przełomowych, choć kontrowersyjnych, filmach Griffitha: „Narodziny narodu” (1915) oraz „Nietolerancja” (1916), gdzie grała niewielkie role. Jej status gwiazdy umocnił się, gdy w 1922 roku została uhonorowana mianem jednej z WAMPAS Baby Stars, prestiżowym wyróżnieniem dla wschodzących aktorek Hollywood. Jednym z jej najbardziej ikonicznych momentów z tej epoki było przypisywane jej pionierskie wykonanie tańca Charleston na ekranie w filmie „ The King on Main Street ” (1925), co odegrało znaczącą rolę w popularyzacji tego szalonego tańca w całych Stanach Zjednoczonych. Nadejście kina dźwiękowego okazało się wyzwaniem dla wielu gwiazd kina niemego, których głosy lub akcenty nie pasowały do nowego medium. Bessie była chlubnym wyjątkiem. Jej wcześniejsze doświadczenia w wodewilu i naturalny talent wokalny sprawiły, że przejście to było dla niej płynne i udane. Jej największym triumfem okazał się występ w jednym z pierwszych w pełni udźwiękowionych musicali, „Melodie Broadwayu” (1929). Film ten był sensacją, a rola Love przyniosła jej nominację do Nagrody Akademii Filmowej dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Co więcej, sam film przeszedł do historii jako drugi w historii, który zdobył Oscara w kategorii Najlepszy Film. Był to szczyt jej amerykańskiej kariery. Mimo nominacji do Oscara na początku lat 30. XX wieku jej główna kariera w Hollywood zaczęła zwalniać tempo. W 1935 roku aktorka podjęła kluczową decyzję o przeprowadzce do Wielkiej Brytanii, gdzie znalazła nowy dom i nowe możliwości zawodowe. W Anglii rozwijała swoją karierę głównie na scenie teatralnej, ale pojawiała się także w produkcjach radiowych i telewizyjnych. Podczas II wojny światowej na krótko wstrzymała karierę aktorską, by służyć dla Amerykańskiego Czerwonego Krzyża i pracować jako asystentka reżysera przy produkcji filmów. Po wojnie powróciła do aktorstwa, z czasem przyjmując brytyjskie obywatelstwo. W późniejszych dekadach stała się cenioną aktorką drugoplanową i charakterystyczną, pojawiając się w wielu znanych brytyjskich filmach i serialach. Bessie Love zmarła w Londynie 26 kwietnia 1986 roku w wieku 87 lat. Pozostawiła po sobie dziedzictwo obejmujące niemal 70 lat aktywnej pracy zawodowej w kinie, co jest osiągnięciem rzadko spotykanym w historii Hollywood. Za swój nieoceniony wkład w przemysł filmowy została uhonorowana gwiazdą na słynnej Hollywood Walk of Fame.