Matthew Betz urodził się 13 września 1881 roku w St. Louis w stanie Missouri w Stanach Zjednoczonych. Był amerykańskim aktorem teatralnym i filmowym okresu kina niemego, znanym z ról charakterystycznych, szczególnie antagonistów i postaci o silnej, budzącej respekt prezencji. Karierę rozpoczął w wodewilu, gdzie przez wiele lat występował jako akrobata i komik, zdobywając doświadczenie sceniczne oraz sprawność fizyczną, którą później wykorzystywał w pracy filmowej. Po wejściu do przemysłu filmowego w drugiej dekadzie XX wieku szybko zwrócił na siebie uwagę dzięki swojej potężnej sylwetce i wyrazistej fizjonomii, co predestynowało go do ról czarnych charakterów, żołnierzy oraz postaci związanych ze światem przestępczym. W latach 20. należał do najbardziej rozpoznawalnych aktorów drugoplanowych Hollywood. Wystąpił m.in. w filmie „Outside the Law” (1920) w reżyserii Toda Browninga, gdzie partnerował Lonowi Chaneyowi i Priscilli Dean, a także w „The Last Command” (1928) w reżyserii Josefa von Sternberga u boku Emila Janningsa. Jego ekranowa specjalizacja obejmowała role w mundurach oraz postacie o autorytarnym charakterze, co czyniło go jednym z najbardziej charakterystycznych „twardzieli” epoki kina niemego. Po nadejściu kina dźwiękowego kontynuował karierę, a jego głęboki, szorstki głos pozwolił mu odnaleźć się w nowych realiach przemysłu filmowego. Pojawiał się w produkcjach lat 30., w tym w filmie „Tarzan the Fearless” (1933), gdzie jego warunki głosowe i fizyczne nadal znajdowały zastosowanie. W czasie I wojny światowej służył w Armii Stanów Zjednoczonych, co miało wpływ na jego ekranowy wizerunek oraz późniejsze role. Życie prywatne Matthew Betza pozostawało poza głównym zainteresowaniem opinii publicznej. Zmarł 26 stycznia 1938 roku w Sawtelle (obecnie część Los Angeles) w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych na skutek choroby serca. Ostatnie dni spędził w szpitalu dla weteranów. Został pochowany na cmentarzu Los Angeles National Cemetery. Był jednym z najbardziej charakterystycznych aktorów drugoplanowych kina niemego, którego wyrazista prezencja uczyniła go stałym elementem filmów lat 20. Jego kariera, obejmująca zarówno okres kina niemego, jak i początki dźwięku, stanowi przykład trwałości aktorskiego rzemiosła w zmieniającym się przemyśle filmowym.