Nicholas Soussanin urodził się 15 grudnia 1881 roku w Chersoniu w Imperium Rosyjskim. Z wykształcenia był inżynierem, jednak wcześnie związał swoje życie z teatrem. W młodości zetknął się z technikami gry wywodzącymi się ze szkoły Konstantego Stanisławskiego, co ukształtowało jego skupiony, wewnętrzny styl aktorski. Po rewolucji 1917 roku opuścił Rosję, ewakuując się przez Krym wraz z oddziałami Białej Armii. Następnie przebywał w Europie, by ostatecznie wyemigrować do Stanów Zjednoczonych. W 1931 roku otrzymał obywatelstwo amerykańskie. W Stanach Zjednoczonych działał początkowo w środowisku rosyjskich emigrantów w Nowym Jorku, występując w teatrze, m.in. w sztuce „The Czarina”. Później przeniósł się do Kalifornii, gdzie rozpoczął karierę filmową w latach 20. Dzięki arystokratycznej aparycji, nienagannym manierom i głębokiemu głosowi był często obsadzany w rolach oficerów, arystokratów i dostojników carskiej Rosji. W „Hotel Imperial” (1927) zagrał barona Tabakowicza u boku Poli Negri, z którą połączyła go przyjaźń wynikająca z podobnych emigracyjnych doświadczeń. W „The Magic Flame” (1927) wcielił się w postać Kanclerza, nadając scenom dworskim ceremonialnej powagi. W trakcie pracy nad filmem, mimo że był niemy, wykorzystywał swój potężny głos podczas prób, pomagając utrzymać rytm scen zbiorowych. Jednym z najważniejszych momentów jego kariery była rola adiutanta w „The Last Command” (1928) w reżyserii Josefa von Sternberga, który cenił go za dyscyplinę i perfekcyjną znajomość wojskowej etykiety. Wystąpił także w „The Yellow Ticket” (1931) oraz w „The Squaw Man” (1931) Cecila B. DeMille’a. Dzięki wykształceniu inżynierskiemu szybko zrozumiał techniczne ograniczenia wczesnych systemów nagraniowych i potrafił dostosować emisję głosu do wymogów mikrofonów. Posiadał prywatną kolekcję autentycznych rosyjskich mundurów galowych, które wykorzystywał na planach filmowych, dbając o historyczną wiarygodność. Często bywał nieformalnym konsultantem przy produkcjach o carskiej Rosji. Był mężem aktorki Olgi Baclanovej. Ich małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1929 roku, w okresie intensywnego rozwoju jej kariery. Po 1934 roku jego aktywność filmowa wyraźnie zmalała, a role stawały się coraz rzadsze. Pozostał jednak aktywny w środowisku rosyjskich emigrantów w Los Angeles, organizując spotkania literackie i uczestnicząc w życiu kulturalnym wspólnoty. Był zapalonym szachistą i znany był z eleganckiego stylu życia, kolekcjonując laski oraz elementy galowego stroju wojskowego. Zmarł 6 listopada 1976 roku w Monrovii w Kalifornii w wieku 94 lat. Nicholas Soussanin zapisał się w historii kina jako jeden z najbardziej autentycznych odtwórców rosyjskich arystokratów i oficerów w Hollywood lat 20. i 30. XX wieku. Jego emigracyjna biografia, teatralne wykształcenie i dbałość o historyczne detale sprawiły, że stał się symbolem „rosyjskiego dostojnika” drugiego planu – postaci, która nadawała filmowym dworom i wojskowym sztabom przekonującą wiarygodność.