Betty Bronson urodziła się 17 listopada 1906 roku w Trenton w stanie New Jersey w Stanach Zjednoczonych jako Elizabeth Ada Bronson, córka Franka Bronsona oraz Nellie Smith Bronson. Uczyła się w East Orange High School, a jeszcze jako nastolatka przekonała rodziców, by przenieśli się do Kalifornii, co umożliwiło jej rozpoczęcie kariery filmowej. Karierę ekranową zaczęła bardzo wcześnie, od niewielkich ról w pierwszej połowie lat 20. Prawdziwy przełom nastąpił jednak wtedy, gdy do roli w filmie „Piotruś Pan” (1924) została wybrana osobiście przez Jamesa Matthew Barriego. Było to wyróżnienie wyjątkowe, ponieważ o tę rolę starały się już wówczas znane gwiazdy, a sam autor uznał, że to właśnie Bronson najlepiej oddaje charakter chłopca, który nie chciał dorosnąć. Film uczynił ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych aktorek końca epoki kina niemego. Po sukcesie „Piotrusia Pana” umocniła swoją pozycję w Paramountcie i zagrała w kilku ważnych produkcjach drugiej połowy dekady, między innymi w „A Kiss for Cinderella” (1925), również opartym na utworze Barriego. W tym samym okresie pojawiła się także w monumentalnym filmie „Ben-Hur” (1925), gdzie zagrała Marię, matkę Jezusa. Ta rola, choć krótka, pokazywała jej wszechstronność i pozwoliła jej zaistnieć również w widowisku historyczno-religijnym o ogromnym rozmachu. Wbrew częstym uproszczeniom jej kariera nie załamała się wyłącznie z powodu nadejścia kina dźwiękowego. Bronson z powodzeniem pojawiała się jeszcze w filmach dźwiękowych, między innymi w „The Singing Fool” (1928), „Sonny Boy” (1929) i „The Medicine Man” (1930). Przełomowym momentem był raczej jej ślub z Ludwigiem Lauerhassem w 1933 roku. Po zawarciu małżeństwa świadomie ograniczyła obecność w Hollywood i poświęciła się życiu rodzinnemu; para miała syna, Ludwiga Lauerhassa Jr. Nie oznaczało to jednak definitywnego końca aktorstwa. Po przerwie wróciła na ekran, a w latach 60. występowała zarówno w telewizji, jak i w filmach pełnometrażowych. Zagrała m.in. w „Blackbeard’s Ghost” (1968), a jej ostatnim występem był niewymieniony w czołówce epizod w telewizyjnym filmie „Evel Knievel” (1971). Dzięki temu jej kariera objęła niezwykle szeroki okres — od późnego kina niemego aż po telewizję i kino familijne końca lat 60. oraz początku lat 70. Zmarła 19 października 1971 roku w Pasadenie w Kalifornii po dłuższej chorobie, niespełna miesiąc przed 65. urodzinami. Została pochowana na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale. Betty Bronson pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych aktorek schyłku kina niemego. Jej rola w „Piotrusiu Panie” na trwałe weszła do historii ekranu, a późniejszy powrót do aktorstwa po długiej przerwie sprawił, że jej biografia wyróżnia się na tle wielu gwiazd jej pokolenia.