Anna Q. Nilsson, właściwie Anna Quirentia Nilsson, urodziła się 30 marca 1888 roku w Murum koło Borås w Szwecji jako córka Nilsa Nilssona oraz Karin Persdotter Nilsson. Jej drugie imię pochodziło od św. Kwiryna, którego wspomnienie przypadało w dniu jej narodzin. W dzieciństwie rodzina przeniosła się do Ystad w Skanii, gdzie jej ojciec pracował w miejscowej cukrowni. W młodości Nilsson wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych, gdzie początkowo pracowała jako modelka. Jej uroda szybko zwróciła uwagę artystów i fotografów – była jedną z modelek słynnego ilustratora Charles Dana Gibson, twórcy popularnego wówczas wizerunku „Gibson Girl”. Karierę filmową rozpoczęła w drugiej dekadzie XX wieku, występując w produkcjach wytwórni Kalem Company. Jednym z pierwszych ważnych filmów z jej udziałem był obraz „The Toll of War” (1913). Dzięki eleganckiej prezencji i naturalnemu stylowi gry szybko zdobyła popularność wśród publiczności kina niemego. W kolejnych latach zaczęła pojawiać się w coraz większych produkcjach, a w 1919 roku zagrała u boku Richard Barthelmess w filmie „The Hope Chest” (1919), w którym stworzyli jedną z romantycznych par epoki kina niemego. W latach dwudziestych Nilsson należała do grona najpopularniejszych aktorek Hollywood. Jednym z jej największych sukcesów była rola Cherry Malotte w filmie „The Spoilers” (1923), jednej z najdroższych produkcji tego okresu. Dzięki temu filmowi stała się jedną z najlepiej opłacanych niezależnych aktorek epoki, otrzymując honoraria sięgające pięciu tysięcy dolarów tygodniowo. Występowała także w innych znaczących produkcjach, takich jak „Seven Keys to Baldpate” (1925) czy „The Tower of Lies” (1925) w reżyserii Victor Sjöström, gdzie partnerowała Lon Chaney. Karierę aktorki przerwał tragiczny wypadek. W lipcu 1925 roku, podczas jazdy konnej w górach Sierra Nevada, Nilsson spadła z konia i doznała poważnego złamania nogi. Leczenie wymagało wielu operacji i długiej rekonwalescencji, która trwała aż do 1928 roku. Gdy powróciła na ekran, Hollywood znajdowało się już w trakcie przełomu technologicznego związanego z nadejściem kina dźwiękowego, co znacząco ograniczyło jej możliwości powrotu do dawnej pozycji gwiazdy. W późniejszych latach pojawiała się jeszcze sporadycznie w filmach, głównie w rolach epizodycznych. Jednym z jej najbardziej symbolicznych występów był udział w filmie „Sunset Boulevard” (1950) w reżyserii Billy Wilder, gdzie w słynnej scenie gry w brydża siedziała przy stole obok Buster Keaton i H. B. Warner, reprezentując dawną epokę gwiazd kina niemego. W życiu prywatnym była dwukrotnie zamężna. Jej pierwszym mężem był aktor Guy Coombs, z którym pozostawała w krótkim małżeństwie w 1916 roku. W 1922 roku poślubiła Johna Marshalla Gunnersona, norweskiego handlarza obuwiem; ich małżeństwo trwało do 1933 roku. Nilsson była jedną z pierwszych zagranicznych gwiazd, które odniosły sukces w Hollywood, i została uhonorowana własną gwiazdą na Hollywood Walk of Fame przy 6150 Hollywood Boulevard. Była także jedną z pierwszych aktorek inwestujących w nieruchomości w Beverly Hills, co pozwoliło jej zachować finansową niezależność po zakończeniu kariery filmowej. Anna Q. Nilsson zmarła 11 lutego 1974 roku w Hemet w Kalifornii w wieku 85 lat, w domu opieki Sun City. Została pochowana na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale, w sekcji Sanctuary of Holy Trust. Pozostaje jedną z najważniejszych europejskich aktorek epoki kina niemego, która zdobyła znaczną popularność w Hollywood i przez wiele lat była symbolem sukcesu szwedzkich artystów w amerykańskim przemyśle filmowym.